Κάλαντα

Πρέπει να ήμουν πολύ στραβό παιδί (κάτι που μάλλον χειροτέρεψε με το πέρασμα του χρόνου). Δε μου άρεσε σχεδόν τίποτε από αυτά που συνήθιζαν να κάνουν τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Ένα από αυτά ήταν τα κάλαντα. Ποτέ δε μου άρεσαν τα κάλαντα. Δεν ήθελα να βγαίνω να τα λέω. Τα έλεγα μόνο όταν με βάζανε με το ζόρι σε γιαγιάδες και κάτι ξεχασμένες θείες στις οποίες με σέρνανε τέτοιες μέρες.

Δυο προβλήματα είχα με τα κάλαντα. Πρώτον, έβρισκα ότι ήταν απίστευτα άσχημα τραγούδια. Ήταν πολύ κακή και βαρετή μουσική, κάποιος αφάνταστα ατάλαντος, αν όχι εντελώς ηλίθιος, πρέπει να τα είχε σκαρφιστεί, άλλη εξήγηση δεν υπήρχε. Η μόνη άλλη μουσική που συναγωνιζόταν αυτά τα χάλια ήταν ο εθνικός ύμνος. Δεν ήθελα να τα ακούω κι ακόμα περισσότερο δεν ήθελα να τα τραγουδήσω. Δεύτερον, αισθανόμουν ότι το να βγαίνω στη γειτονιά να λέω κάτι τόσο κακό για να μου δώσουν χρήματα ήταν τρελή απάτη. Ήταν σα να πουλάς στον άλλο κάτι σκάρτο. Αν ήταν ωραία μουσική και τραγουδιόταν όμορφα κι όχι με φάλτσα γκαρίσματα τότε ίσως να το συζητούσα, ίσως να άξιζε οι άλλοι να σου δώσουν κάτι για τον κόπο σου, αν τους είχε αρέσει. Αλλά έτσι κι αλλιώς όπως γινόταν όλο το πράγμα είχε ένα στοιχείο εκβιασμού ("τα είπα, κατέβαινε τώρα") που με ενοχλούσε και δεν ήθελα να έχω σχέση.

Σήμερα η γνώμη μου για τα κάλαντα εξακολουθεί να είναι η ίδια που είχα όταν ήμουν παιδί.

(Τσουρνεμένο από τον New Yorker)

Carlos Kleiber: Ich bin der Welt abhanden gekommen

Ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ για τον Carlos Kleiber. Ακόμη και αν τα γερμανικά είναι δύσκολα, αρκεί να το δει κανείς για να θαυμάσει την μοναδική του ικανότητα να μεταδίδει τη μουσική. Πολλά βιντεοσκοπημένα αποσπάσματα που, εγώ τουλάχιστον, τα είδα για πρώτη φορά.

ΥΓ Rowlf, κλείσε την ένταση και δες το βίντεο. Παίζει πολύ Βάγκνερ

Dvorak: Symphony No. 7 - Haitink/ SKD

Άντε, γιατί πολύ έμεινε η άλλη παπαριά στο πρώτο τραπέζι.

Oh the quality!

Τι έντεχνο και μαλακίες μου λες τώρα;





(ο συνθέτης, υποθέτω, συνάδελφος της Μανωλίδου)

Plague Mass

Diamanda Galás: Plague Mass

iPod's Encomium

Μάζι με το μακβοοκ αγόρασα πέρυσι και ένα iPod Touch. Έχει αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο. Η μεγαλύτερη προσωπική απόλαυση είναι όμως η ανάγνωση. Μέσα σε ένα χρόνο έχω διαβάσει πολλή περισσότερη λογοτεχνία από ό,τι συνήθως. Τόσο το iBooks όσο και το Kindle έχουν αποδειχθεί εξαιρετικοί eBook Readers. Φαντάζομαι πόσο απολαυστική μπορεί να είναι ανάγνωση από την οθόνη ενός iPad. Αλλά θα έρθει και η ώρα γι΄αυτό.

Μικρό αντισυντεχνιακό

Ήρθε στο inbox μου το παρακάτω email.

Subject: Συναυλία Συμφωνικής Ορχήστρας Δήμου Αθηναίων

Αγαπητοί φίλοι. Εάν δεν έχετε κάτι καλύτερο η ορχήστρα του Δήμου που επί 15 χρόνια προσφέρει Τέχνη στους Αθηναίους χρειάζεται τη συμπαράστασή σας. Η ορχήστρα παίζει πλέον με μουσικούς απολυμένους, κάποιους έτοιμους για εφεδρεία και γενικά παλεύει να σωθεί στη γενική καταιγίδα που δέρνει τη χώρα. Χρειαζόμαστε κόσμο στις συναυλίες όπου οι απολυμένοι συνεχίζουν να παίζουν δίπλα μας φορώντας λευκά πουκάμισα και χωρίς αμοιβή. Αξίζει να δείτε αυτό το τραγικό θέαμα. Μια ασπρόμαυρη Ορχήστρα να παίζει για να σωθεί.

Πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε σε αυτόν τον τόπο για ποιους λόγους έχουμε (και πληρώνουμε) διάφορα πράγματα. Γιατί έχουμε Δήμους; Για να μας μαζεύουν τα σκουπίδια ή για να μας παίζουν μουσική; Ποια πραγματική ανάγκη εξυπηρετεί η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων; Λίγος ορθολογισμός δε βλάπτει. Σκέφτηκε κανείς πόσο στοιχίζει στο Δήμο Αθηναίων να διατηρεί αυτό το σύνολο (ή αντίστοιχα πόσο στοιχίζει στο Δήμο Θεσσαλονίκης η ΔΟΘ) και αν το ποσό αυτό αξίζει να δαπανάται για το έργο που προσφέρει η ορχήστρα και την απήχηση που αυτό έχει στους Δημότες που την πληρώνουν;

Έχω την εντύπωση ότι πράγματα όπως τα Μουσικά Σύνολα του Δήμου Αθηναίων δημιουργήθηκαν για να ικανοποιήσουν τη μεγαλομανία του Αβραμόπουλου όταν ήταν Δήμαρχος και φυσικά γρήγορα έγιναν ακόμα ένας οργανισμός που ο πραγματικός λόγος ύπαρξής του είναι το βόλεμα ημετέρων και η διασπάθιση δημόσιου χρήματος.

Λόγω των εμμονών της αριστεράς σε αυτό τον τόπο έχουμε μείνει να βλέπουμε πάντα πόσο κρίμα είναι οι απολυμένοι. Αυτό είναι το μοναδικό κρίμα, τουλάχιστον το μοναδικό που έχει σημασία. Το πόσο κρίμα, πόσο ηθικό είναι αυτοί που πληρώναν χωρίς λόγο για όλα αυτά τόσα χρόνια να συνεχίσουν να τα πληρώνουν ακόμα και τώρα που δεν έχουν να τα πληρώσουν, όχι μόνο δεν το συζητούμε, δεν περνάει καν από το μυαλό μας. Έστω και τώρα ας αρχίσει να αλλάζει η νοοτροπία της ψευδοευαισθησίας, του "ε, κάπου πρέπει να βολευτούν κι αυτοί".