Emily Howell is in trouble

Σε μια παλιότερη ανάρτησή του ο Statler παρέπεμπε σε ένα άρθρο του Slate για τον David Cope.

Με τη σειρά μου θα παραπέμψω σε τρία κείμενα για την Emily Howell, το λογισμικό που χρησιμοποιεί ο Cope, που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στο NewMusicBox:

• Emily doesn’t care if you listen του Noah Stern Weber (ο τίτλος του κειμένου προέρχεται από το διαβόητο μανιφέστο του Milton Babbit που είχα ανεβάσει εδώ
  —πέρα από τον τίτλο σε αυτό και το επόμενο κείμενο γίνονται αναφορές στο άρθρο του Babbit).
• H απάντηση του David Cope στο προηγούμενο κείμενο.
• Και τέλος, κάποιες παρατηρήσεις του Colin Holter, Composer in the machine.

Μετά από αυτά υπενθυμίζω αυτό το post.

---

Εδώ και καιρό σκεφτόμουν ότι θα είχε ενδιαφέρον μια ανάρτηση γύρω από το στιλ (τι είναι και και πως προκύπτει). Η απάντηση του Cope και τα σχόλια του Holter με καλύπτουν.

Famous Quotes from Famous People

If God had an iPod I'd be on his playlist.

—Mozart

Από το σούπερ ντούπερ γουάου μπλογκ history said w h a t ?

Palestrina: Stabat Mater

Λατρεύω αυτή τη μουσική.

Monopsony

Είπαμε, δεν είναι είναι μονοπώλιο.

(…άραγε θα βγάλουν και το αντίστοιχο επιτραπέζιο;)

We 're back

Inspiration is for amateurs

O Andrew Zuckerman σκέφτηκε πριν από κανα δυο χρόνια να ψάξει ανθρώπους που είναι μορφές, που έχουν περάσει κάποια ηλικία και να τους ρωτήσει τι είναι σοφία. Από όλο αυτό βγήκε ένα βιβλίο, μια έκθεση και ένα φιλμ. Δείτε το τρέηλερ, με μερικούς από τους πιο cool τύπους που κυκλοφορούν. Κάποιους δεν τους ήξερα, τους έψαξα μετά. Favorite ο Chuck Close στο 2'32".

Οι Μαcάδες του blog μπορούν να χαίρονται. Ο Zuckerman χρησιμοποίησε Apple για να κάνει το editing του φιλμ. Εμείς οι υπόλοιποι απλώς δε μασάμε.

It's gonna rain & I am sitting in a room (Music to my ears 11 & Μινιμαλισμός 9)

[Το κείμενο που ακολουθεί είναι κατά κάποιον τρόπο συνέχεια αυτού]

Με τον Alvin Lucier ασχολήθηκα ξανά. Το έργο του I am sitting in a room (1969) θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς της πειραματικής μουσικής του 20^ού αιώνα. Σήμερα το κατατάσσουμε (μαζί με αρκετά άλλα έργα του Lucier) στη λεγόμενη Process Music, δηλ. μουσική που φτιάχνεται μέσα από κάποια διαδικασία η οποία μάλιστα γίνεται άμεσα αντιληπτή στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Η πρώτη φάση του μινιμαλισμού λόγω της αυστηρότητας των έργων που έδωσε θεωρείται ότι ανήκει στην Process Music, είναι μια υποπερίπτωσή της.

Το πρόβλημα είναι ότι ο όρος Process Music επινοήθηκε εκ των υστέρων από μουσικολόγους, παρομοίως ο όρος μινιμαλισμός εμφανίστηκε πρώτα στα εικαστικά και χρησιμοποιήθηκε εκ των υστέρων για να περιγράψει τη μουσική που κάποιοι συνθέτες έφτιαξαν περίπου την ίδια περίοδο με τους πρώτους μινιμαλιστές εικαστικούς. Την εποχή που συμβαίνουν όλα αυτά, αυτοί οι όροι καθώς και τα πάθη και οι αντιπαλότητες που ακολούθησαν ανάμεσα στα αντίστοιχα στρατόπεδα, δεν υπήρχαν. Οι συνθέτες εκείνοι θεωρούσαν ότι ανήκουν σε έναν κοινό χώρο, αυτόν της πειραματικής μουσικής και ήταν ενήμεροι για τους προβληματισμούς και τις κατευθύνσεις των συναδέλφων τους. Ο Lucier ποτέ δεν έκρυψε ότι η πιο σημαντική επιρροή για το έργο αυτό είναι το It's gonna rain (1965) του Steve Reich, που σήμερα θεωρείται ένα από τα πρώτα μινιμαλιστικά μουσικά έργα.