Μου έστειλε με email το link ο μάγειρας συνοδεύοντάς το με την επιφυλακτική φράση "Θα αντέξεις;". Έβαλα κι εγώ κάπως απρόθυμα να δω τι είναι, με είχε προδιαθέσει αρνητικά. Συνήθως όταν μου γράφει κάτι τέτοια ο Σουηδός είναι γιατί έχει στείλει κάτι ανεπίτρεπτα, ασυγχώρητα, εγκληματικά γερμαναράδικο, από αυτά που ενθουσιάζουν τους ψυχρούς, ξανθούς, ψηλούς κι άχαρους βόρειους και βαρυστομαχιάζουν τους κοντούς, μαυριδερούς, βαλκάνιους ταλιμπάν, πχ Βάγκνερ.
Λοιπόν δεν ξέρω ποια ήταν η πρόθεση αυτού που το έφτιαξε και καθόλου δε με νοιάζει, εγώ το ακούω σα μια υπέροχη σπουδή συγκεκριμένης μινιμαλιστικής μουσικής.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μινιμαλισμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μινιμαλισμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
29/2/12
24/6/11
It's gonna rain & I am sitting in a room (Music to my ears 11 & Μινιμαλισμός 9)
[Το κείμενο που ακολουθεί είναι κατά κάποιον τρόπο συνέχεια αυτού]
Με τον Alvin Lucier ασχολήθηκα ξανά. Το έργο του I am sitting in a room (1969) θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς της πειραματικής μουσικής του 20ού αιώνα. Σήμερα το κατατάσσουμε (μαζί με αρκετά άλλα έργα του Lucier) στη λεγόμενη Process Music, δηλ. μουσική που φτιάχνεται μέσα από κάποια διαδικασία η οποία μάλιστα γίνεται άμεσα αντιληπτή στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Η πρώτη φάση του μινιμαλισμού λόγω της αυστηρότητας των έργων που έδωσε θεωρείται ότι ανήκει στην Process Music, είναι μια υποπερίπτωσή της.
Το πρόβλημα είναι ότι ο όρος Process Music επινοήθηκε εκ των υστέρων από μουσικολόγους, παρομοίως ο όρος μινιμαλισμός εμφανίστηκε πρώτα στα εικαστικά και χρησιμοποιήθηκε εκ των υστέρων για να περιγράψει τη μουσική που κάποιοι συνθέτες έφτιαξαν περίπου την ίδια περίοδο με τους πρώτους μινιμαλιστές εικαστικούς. Την εποχή που συμβαίνουν όλα αυτά, αυτοί οι όροι καθώς και τα πάθη και οι αντιπαλότητες που ακολούθησαν ανάμεσα στα αντίστοιχα στρατόπεδα, δεν υπήρχαν. Οι συνθέτες εκείνοι θεωρούσαν ότι ανήκουν σε έναν κοινό χώρο, αυτόν της πειραματικής μουσικής και ήταν ενήμεροι για τους προβληματισμούς και τις κατευθύνσεις των συναδέλφων τους. Ο Lucier ποτέ δεν έκρυψε ότι η πιο σημαντική επιρροή για το έργο αυτό είναι το It's gonna rain (1965) του Steve Reich, που σήμερα θεωρείται ένα από τα πρώτα μινιμαλιστικά μουσικά έργα.
Με τον Alvin Lucier ασχολήθηκα ξανά. Το έργο του I am sitting in a room (1969) θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς της πειραματικής μουσικής του 20ού αιώνα. Σήμερα το κατατάσσουμε (μαζί με αρκετά άλλα έργα του Lucier) στη λεγόμενη Process Music, δηλ. μουσική που φτιάχνεται μέσα από κάποια διαδικασία η οποία μάλιστα γίνεται άμεσα αντιληπτή στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Η πρώτη φάση του μινιμαλισμού λόγω της αυστηρότητας των έργων που έδωσε θεωρείται ότι ανήκει στην Process Music, είναι μια υποπερίπτωσή της.
Το πρόβλημα είναι ότι ο όρος Process Music επινοήθηκε εκ των υστέρων από μουσικολόγους, παρομοίως ο όρος μινιμαλισμός εμφανίστηκε πρώτα στα εικαστικά και χρησιμοποιήθηκε εκ των υστέρων για να περιγράψει τη μουσική που κάποιοι συνθέτες έφτιαξαν περίπου την ίδια περίοδο με τους πρώτους μινιμαλιστές εικαστικούς. Την εποχή που συμβαίνουν όλα αυτά, αυτοί οι όροι καθώς και τα πάθη και οι αντιπαλότητες που ακολούθησαν ανάμεσα στα αντίστοιχα στρατόπεδα, δεν υπήρχαν. Οι συνθέτες εκείνοι θεωρούσαν ότι ανήκουν σε έναν κοινό χώρο, αυτόν της πειραματικής μουσικής και ήταν ενήμεροι για τους προβληματισμούς και τις κατευθύνσεις των συναδέλφων τους. Ο Lucier ποτέ δεν έκρυψε ότι η πιο σημαντική επιρροή για το έργο αυτό είναι το It's gonna rain (1965) του Steve Reich, που σήμερα θεωρείται ένα από τα πρώτα μινιμαλιστικά μουσικά έργα.
27/3/11
Ο μεταμοντέρνος Μπετόβεν έχει σταχτιά αύρα
Κατά κάποιον τρόπο ο Michael Torke είναι ο αμερικανός Κουμεντάκης ή μάλλον καλύτερα ο Γιώργος Κουμεντάκης (θα ήθελε να) είναι ο Έλληνας Torke.
Ο Torke είναι συναισθητικός και έχει γράψει μια σειρά από έργα που σχετίζονται με αυτή την κατάστασή του. Από αυτά ακολουθεί το Ash του 1989. Τη Συμφωνική της Βαλτιμόρης διευθύνει ο David Zinman.
Οι αναφορές του κομματιού στον Μπετόβεν (πχ 5η Συμφωνία) νομίζω ότι είναι τόσο προφανείς που δε χρειάζεται να πει κανείς κάτι περισσότερο, εξάλλου για όλα αυτά ο Torke άκουσε την κριτική που του άξιζε. Αυτό που με ενδιαφέρει έπεται αυτής της διαπίστωσης.
Στο κομμάτι αυτό εντοπίζω ένα πρόβλημα που νομίζω ότι ταυτίζεται με έναν από τους στόχους του κομματιού. Πολύ συνειδητά ο συνθέτης σε αυτή τη μουσική μας βομβαρδίζει ανελέητα με αδιάκοπα, συνεχή, ασταμάτητα πτωτικά σχήματα. Υπάρχει ένας υπερκορεσμός πτώσεων. Πτώσεις μέχρι τελικής πτώσης. Πτώσεις κι όποιος αντέξει. Πάρε κόσμε.
Στόχος μια "αποδόμηση" της πτώσης· μέσω του υπερκορεσμού και της κατάχρησης να χάσουν τα σχήματα αυτά τη συντακτική λειτουργία και τα νοήματα που ιστορικά κουβαλούν. Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί η ιδέα αυτής της αποδόμησης να φαίνεται ενδιαφέρουσα, να μοιάζει με πρόκληση, αλλά για να πετύχει το πείραμα πρέπει πρώτα να καταφέρεις να καθίσεις το ακροατήριό σου να ακούσει μέχρι τέλους χωρίς να δυσανασχετεί αυτό τον ορυμαγδό των πτώσεων…
Ο Torke είναι συναισθητικός και έχει γράψει μια σειρά από έργα που σχετίζονται με αυτή την κατάστασή του. Από αυτά ακολουθεί το Ash του 1989. Τη Συμφωνική της Βαλτιμόρης διευθύνει ο David Zinman.
Οι αναφορές του κομματιού στον Μπετόβεν (πχ 5η Συμφωνία) νομίζω ότι είναι τόσο προφανείς που δε χρειάζεται να πει κανείς κάτι περισσότερο, εξάλλου για όλα αυτά ο Torke άκουσε την κριτική που του άξιζε. Αυτό που με ενδιαφέρει έπεται αυτής της διαπίστωσης.
Στο κομμάτι αυτό εντοπίζω ένα πρόβλημα που νομίζω ότι ταυτίζεται με έναν από τους στόχους του κομματιού. Πολύ συνειδητά ο συνθέτης σε αυτή τη μουσική μας βομβαρδίζει ανελέητα με αδιάκοπα, συνεχή, ασταμάτητα πτωτικά σχήματα. Υπάρχει ένας υπερκορεσμός πτώσεων. Πτώσεις μέχρι τελικής πτώσης. Πτώσεις κι όποιος αντέξει. Πάρε κόσμε.
Στόχος μια "αποδόμηση" της πτώσης· μέσω του υπερκορεσμού και της κατάχρησης να χάσουν τα σχήματα αυτά τη συντακτική λειτουργία και τα νοήματα που ιστορικά κουβαλούν. Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί η ιδέα αυτής της αποδόμησης να φαίνεται ενδιαφέρουσα, να μοιάζει με πρόκληση, αλλά για να πετύχει το πείραμα πρέπει πρώτα να καταφέρεις να καθίσεις το ακροατήριό σου να ακούσει μέχρι τέλους χωρίς να δυσανασχετεί αυτό τον ορυμαγδό των πτώσεων…
…και τουλάχιστον εμένα με κάνει να βαριέμαι… πολύ…
22/2/11
Ο Σοπέν ως μινιμαλιστική αποκάλυψη
Frédéric Chopin: Prélude op. 28 no. 5 in D major
A true revelation, it seems to me, will only emerge from stubborn concentration on a solitary problem. I am not in league with inventors or adventurers, nor with travelers to exotic destinations. The surest — also the quickest — way to awake the sense of wonder in ourselves is to look intently, undeterred, at a single object. Suddenly, miraculously, it will reveal itself as something we have never seen before.
Cesare Pavese, Dialoghi con Leucò
30/1/11
Music to my ears 9 & Μινιμαλισμός 8
Κάνω τις συνηθισμένες για αυτές τις αναρτήσεις ερωτήσεις:
Είναι μουσική; Ναι/Όχι, γιατί.
Είναι μινιμαλισμός; Ναι/Όχι, γιατί.
Ακούμε το Silver Streetcar for the Orchestra που ο αμερικανός Alvin Lucier έγραψε το 1988.
Είναι μουσική; Ναι/Όχι, γιατί.
Είναι μινιμαλισμός; Ναι/Όχι, γιατί.
Ακούμε το Silver Streetcar for the Orchestra που ο αμερικανός Alvin Lucier έγραψε το 1988.
14/6/10
4/12/09
Μινιμαλισμός 6
Ακούμε τη 2η κίνηση της 4ης Συμφωνίας του Philip Glass.
Ισχύει πάντα το ερώτημα που έθεσα προηγουμένως: Ποιες μουσικές είναι μινιμαλιστικές;
O Philip Glass είναι ένας από τους 4 της βασικής τετράδας των μινιμαλιστών (οι άλλοι είναι οι La Monte Young, Terry Riley και Steve Reich), αλλά αρκεί μια τέτοια κατάταξη για να κάνει όποια μουσική γράφει ο Glass μινιμαλιστική;
(…κι αν δεν είναι μινιμαλισμός, τότε τι είναι;)
Ισχύει πάντα το ερώτημα που έθεσα προηγουμένως: Ποιες μουσικές είναι μινιμαλιστικές;
O Philip Glass είναι ένας από τους 4 της βασικής τετράδας των μινιμαλιστών (οι άλλοι είναι οι La Monte Young, Terry Riley και Steve Reich), αλλά αρκεί μια τέτοια κατάταξη για να κάνει όποια μουσική γράφει ο Glass μινιμαλιστική;
(…κι αν δεν είναι μινιμαλισμός, τότε τι είναι;)
3/9/09
Μινιμαλισμός 5 & Music to my ears 6
Δεν έχω ξεχάσει τη σειρά αναρτήσεων για το μινιμαλισμό που έχω υποσχεθεί, αλλά όλο κάτι βγαίνει στη μέση. Για την ώρα ακούμε το "Συμφωνικό Ποίημα" του György Ligeti.
Πρόκειται για μια εγκατάσταση/happening. Εκατό μηχανικοί μετρονόμοι τοποθετούνται στο χώρο παρουσίασης. Τους κουρδίζουν και τους ξεκινούν όσο το δυνατόν πιο "ταυτόχρονα". Το έργο τελειώνει όταν σταματήσουν όλοι οι μετρονόμοι.
Και μιας και στις αναρτήσεις που βάζω τίτλο "Music to my ears" συνηθίζω να κάνω ερωτήσεις και αν θέλετε να απαντάτε, ας κάνω το ίδιο και εδώ: Είναι μινιμαλιστική μουσική το Poème Symphonique;
Συμπληρωματικά δείτε:
- Αγγλική μετάφραση της "παρτιτούρας" του έργου εδώ
- Ένα βίντεο με έναν πιο έξυπνο τρόπο εκκίνησης των μετρονόμων:
Και για να βοηθήσω (ή για να μπερδέψω) ακούστε και το Concret PH του Ιάννη Ξενάκη. Η ίδια ερώτηση και για αυτό: είναι μινιμαλιστική μουσική το Concret PH;
Την ερώτηση αυτή την κάνω και για όλες τις προηγούμενες αναρτήσεις:
(θα μπορούσα να βάζω συνέχεια κομμάτια και να ρωτώ:)
Ποιες μουσικές είναι μινιμαλιστικές; Τι χαρακτηριστικά έχουν αυτές; Τελικά τι είναι (και τι δεν είναι) μινιμαλισμός;
25/3/09
Μινιμαλισμός 3 (παρά φύσιν)
Ακόμη μια ιστορία για τα στραβά που με δίδαξαν την περίοδο των ωδειακών σπουδών μου.
Ήταν το 1993 ή 94. Είχα ρωτήσει τον δάσκαλο της Αρμονίας ποια ήταν η γνώμη του για τον Μινιμαλισμό. Η απάντηση ήταν περίπου η εξής: "Μπα, μια μόδα είναι όλο αυτό. Θα δεις σε λίγα χρόνια θα ξεφουσκώσει." Με είδε να τον κοιτάω με απορία και γι' αυτό συνέχισε: "Όλες αυτές οι επαναλήψεις είναι παρά φύσιν".
Δυστυχώς (ή ευτυχώς) τότε δεν ήμουν σε θέση να καταλαβαίνω να του απαντήσω ότι έλεγε ανοησίες. Διότι πρώτον, εποχιακή μόδα ο μινιμαλισμός δεν ήταν, είχε ήδη κάποιες δεκαετίες ζωής και συνεχίζει (μάλλον δεν είχε διαβάσει αυτό το κεφάλαιο της σύγχρονης μουσικής), και δεύτερον, το σχόλιο ότι η επαναληπτικότητα είναι παρά φύσιν είναι άκυρο από κάθε πλευρά: από τη μια ποιος είπε ότι η μουσική είναι ή πρέπει να είναι "κατά φύσιν"; Δηλαδή τι φυσικό έχει μια φούγκα του Bach; φυτρώνει στα χωράφια; Από την άλλη μάλλον δεν είχε προσέξει καλά τη φύση ο συγκεκριμένος δάσκαλος, διότι αυτή είναι γεμάτη επαναληπτικότητα. Το παρά φύσιν εξέφραζε απλά την απόσταση της προσωπικής του αισθητικής αντίληψης από το Μινιμαλισμό.
Ο Ravel πάντως είχε μια παρόμοια άποψη για την επαναληπτικότητα του πιο γνωστού έργου του καθώς περιέγραψε το Boléro του ως "ορχηστρικό περίβλημα χωρίς μουσική". Ένα άρθρο των New York Times δίνει τελείως άλλες διαστάσεις στο θέμα.
7/3/09
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)