Emily Howell is in trouble

Σε μια παλιότερη ανάρτησή του ο Statler παρέπεμπε σε ένα άρθρο του Slate για τον David Cope.

Με τη σειρά μου θα παραπέμψω σε τρία κείμενα για την Emily Howell, το λογισμικό που χρησιμοποιεί ο Cope, που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στο NewMusicBox:

• Emily doesn’t care if you listen του Noah Stern Weber (ο τίτλος του κειμένου προέρχεται από το διαβόητο μανιφέστο του Milton Babbit που είχα ανεβάσει εδώ
  —πέρα από τον τίτλο σε αυτό και το επόμενο κείμενο γίνονται αναφορές στο άρθρο του Babbit).
• H απάντηση του David Cope στο προηγούμενο κείμενο.
• Και τέλος, κάποιες παρατηρήσεις του Colin Holter, Composer in the machine.

Μετά από αυτά υπενθυμίζω αυτό το post.

---

Εδώ και καιρό σκεφτόμουν ότι θα είχε ενδιαφέρον μια ανάρτηση γύρω από το στιλ (τι είναι και και πως προκύπτει). Η απάντηση του Cope και τα σχόλια του Holter με καλύπτουν.

Συνθέτουν οι υπολογιστές;

Στο άρθρο αυτό του Slate παρουσιάζεται ένα πρόγραμμα υπολογιστή ("Emily Howell"), το οποίο συνθέτει - υποτίθεται ότι του εισάγονται ως δεδομένα παλαιότερες συνθέσεις (όπως τα χορικά του Μπαχ) και αναγνωρίζει σχήματα, τα οποία εν συνεχεία μιμείται και ανασυνθέτει. Ο συνθέτης-προγραμματιστής του (David Cope) ισχυρίζεται ότι δεν είναι ο υπολογιστής που μιμείται τον άνθρωπο, αλλά μάλλον ότι η ανθρώπινη διαδικασία στη σύνθεση μοιάζει με αυτό που κάνει το πρόγραμμα. Ισχυρίζεται, επίσης, ότι όλες οι "μελωδίες" είναι το ίδιο, απλώς τα "δυτικά" αυτιά μας αξιολογούν κάθε τι διαφορετικά. Ουσιαστικά θεωρεί ότι δεν υπάρχει πρωτοτυπία στη σύνθεση, αλλά προσαρμογή στα προγενέστερα ακούσματά μας.

Δεν ξέρω τι έργα έχει παραγάγει αυτό το πρόγραμμα (κάποια δείγματα, των 30 δευτερολέπτων, ακούγονται στο άρθρο) ούτε πως είναι ο μακροδομικός σχεδιασμός μεγαλύτερων κομματιών, ούτε ποιες άλλες ηχητικές παραμέτρους, εκτός από τις 5 που αναφέρει το άρθρο, αξιοποιεί το πρόγραμμα. Και, βέβαια, η τελική αισθητική κρίση του "ανθρώπου" συνθέτη δεν φαντάζομαι ότι μπορεί να αντικατασταθεί από υπολογιστή.