Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ο chef σερβιρει. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ο chef σερβιρει. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
21/2/12
8/6/11
How to opera germanly!
- The director is the most important personality involved in the production. His vision must supersede the requirements of the composer and librettist, the needs of singers, and especially the desire of the audience, those overfed fools who want to be entertained and moved.
- The second most important personality is the set designer.
- Comedy is verboten except when unintentional. Wit is for TV-watching idiots.
9/5/11
Δώδεκα παστίλιες
Ψάχνοντας, βρήκα αυτό το ντοκυμαντέρ για τον Στραβίνσκυ. Από τις πληροφορίες στο κανάλι στο youtube, πρόκειται για μία παραγωγή του 2001, σε σκηνοθεσία Janos Darva· περισσότερες πληροφορίες αυτή τη στιγμή δε διαθέτω. Καλή διασκέδαση:
7/5/11
23/4/11
Η εβδομάδα των Παθών. Από πού είπατε πάμε για την Ανάσταση;
Μπορώ να σκεφτώ τους εξής λόγους για όλες αυτές τις ανακολουθίες:
1. Κάπου τα μπέρδεψε το Άγιο Πνεύμα
2. Κάπου μπερδεύτηκαν οι Ευαγγελιστές
3. Υπάρχουν επίτηδες εκεί για να τσεκάρουν την πίστη μας
4. Είναι απλώς μπούρδες
Διαλέγετε και παίρνετε. Καλή Ανάσταση
1. Κάπου τα μπέρδεψε το Άγιο Πνεύμα
2. Κάπου μπερδεύτηκαν οι Ευαγγελιστές
3. Υπάρχουν επίτηδες εκεί για να τσεκάρουν την πίστη μας
4. Είναι απλώς μπούρδες
Διαλέγετε και παίρνετε. Καλή Ανάσταση
20/4/11
Η εβδομάδα των Παθών. Η ανακολουθία του Αντιχρίστου.
Ο αρχιερέας του Αθεϊσμού στο πρωινό του κύρηγμα:
7/4/11
6/4/11
Απίστευτο κι όμως αληθινό
Από το klassik.de:
Paris, 01.04.2011. Vertraut man dem Ergebniss einer internationalen Studie, sind Bratscher die mit Abstand intelligentesten Musiker. Diese Annahme legt eine Untersuchung nahe, die über einen Zeitraum von drei Jahren vom Pariser Institut für Musikpsychologie in 20 verschiedenen Ländern mit 50 Orchestern durchgeführt wurde. Neben dem sprachlichen, rechnerischen und räumlichen Denken befand sich dabei auch die musikalische Intelligenz auf dem Prüfstand. Es stellte sich heraus, dass unter den Bratschern nahezu sämtliche Fähigkeiten am stärksten ausgeprägt sind. In einem Interview sagte der Leiter der Studie, Henri Mavignier, besonders habe ihm bei den Bratschern die Fähigkeit imponiert, Melodien, Rhythmen und Klangfarben zu unterscheiden.
Unterdessen erwägt der Internationale Verband der Triangelspieler (IVT) gegen das Ergebnis, demzufolge die Triangelspieler in Sachen Intelligenz am schlechtesten abschneiden, Klage zu erheben. An der Studie beteiligt hatten sich unter anderem renommierte Klangkörper wie das Chicago Symphony Orchestra, das Orchestre de Paris, das London Symphony Orchestra sowie die Wiener und Berliner Philharmoniker.
και η μετάφραση:
Παρίσι, 01/04/2011. Αν πιστέψουμε ότι τα αποτελέσματα μιας διεθνούς μελέτης, οι σολίστ βιόλας είναι με διαφορά οι πιο έξυπνοι μουσικοί. Αυτό δείχνει μια μελέτη που διεξήχθη σε μια περίοδο τριών ετών από το Ινστιτούτο Μουσικής Ψυχολογίας του Παρισιού σε 20 χώρες με 50 διαφορετικές ορχήστρες. Εκτός από τη γλωσσική, μαθηματική και χωρική σκέψη, σε δοκιμασία ήταν και η μουσική ευφυΐα. Αποδείχθηκε ότι μεταξύ των violists σχεδόν όλες οι δυνατότητες ήταν πιο ανεπτυγμένες. Σε μια συνέντευξη, δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης, Henri Mavignier, πως τον έχει εντυπωσιάσει ιδιαίτερα η ικανότητα των σολίστ βιόλας να διακρίνουν μελωδίες, ρυθμούς και ηχοχρώματα.
Εν τω μεταξύ, η Διεθνής Ομοσπονδία Παικτών Τριγώνου, λαμβάνοντας υπόψη το αποτέλεσμα, σύμφωνα με το οποίο τα μέλη της έρχονται τελευταία στην κατάταξη, αποφάσισε να υποβάλλει μηνύσεις. Στη μελέτη συμμετείχαν διάσημες ορχήστρες όπως η Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγο, η Ορχήστρα του Παρισιού, η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου και οι Φιλαρμονικές της Βιέννης και του Βερολίνου.
Paris, 01.04.2011. Vertraut man dem Ergebniss einer internationalen Studie, sind Bratscher die mit Abstand intelligentesten Musiker. Diese Annahme legt eine Untersuchung nahe, die über einen Zeitraum von drei Jahren vom Pariser Institut für Musikpsychologie in 20 verschiedenen Ländern mit 50 Orchestern durchgeführt wurde. Neben dem sprachlichen, rechnerischen und räumlichen Denken befand sich dabei auch die musikalische Intelligenz auf dem Prüfstand. Es stellte sich heraus, dass unter den Bratschern nahezu sämtliche Fähigkeiten am stärksten ausgeprägt sind. In einem Interview sagte der Leiter der Studie, Henri Mavignier, besonders habe ihm bei den Bratschern die Fähigkeit imponiert, Melodien, Rhythmen und Klangfarben zu unterscheiden.
Unterdessen erwägt der Internationale Verband der Triangelspieler (IVT) gegen das Ergebnis, demzufolge die Triangelspieler in Sachen Intelligenz am schlechtesten abschneiden, Klage zu erheben. An der Studie beteiligt hatten sich unter anderem renommierte Klangkörper wie das Chicago Symphony Orchestra, das Orchestre de Paris, das London Symphony Orchestra sowie die Wiener und Berliner Philharmoniker.
και η μετάφραση:
Παρίσι, 01/04/2011. Αν πιστέψουμε ότι τα αποτελέσματα μιας διεθνούς μελέτης, οι σολίστ βιόλας είναι με διαφορά οι πιο έξυπνοι μουσικοί. Αυτό δείχνει μια μελέτη που διεξήχθη σε μια περίοδο τριών ετών από το Ινστιτούτο Μουσικής Ψυχολογίας του Παρισιού σε 20 χώρες με 50 διαφορετικές ορχήστρες. Εκτός από τη γλωσσική, μαθηματική και χωρική σκέψη, σε δοκιμασία ήταν και η μουσική ευφυΐα. Αποδείχθηκε ότι μεταξύ των violists σχεδόν όλες οι δυνατότητες ήταν πιο ανεπτυγμένες. Σε μια συνέντευξη, δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης, Henri Mavignier, πως τον έχει εντυπωσιάσει ιδιαίτερα η ικανότητα των σολίστ βιόλας να διακρίνουν μελωδίες, ρυθμούς και ηχοχρώματα.
Εν τω μεταξύ, η Διεθνής Ομοσπονδία Παικτών Τριγώνου, λαμβάνοντας υπόψη το αποτέλεσμα, σύμφωνα με το οποίο τα μέλη της έρχονται τελευταία στην κατάταξη, αποφάσισε να υποβάλλει μηνύσεις. Στη μελέτη συμμετείχαν διάσημες ορχήστρες όπως η Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγο, η Ορχήστρα του Παρισιού, η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου και οι Φιλαρμονικές της Βιέννης και του Βερολίνου.
12/2/09
Είσαι λίγο χαμηλή γλυκειά μου! 2: Οι χαραμάδες
Αντί να γράψω δυο κιλά σχόλιο, προτίμησα να ανεβάσω ξεχωριστή ανάρτηση.
1. Ο μούργος είχε δίκιο πως από κάποιο βίτσιο συνεχίζω να συνεργάζομαι με τραγουδιστές (μη γελιέστε, έχει καλά λεφτά η υπόθεση). Κάποια μέρα λοιπόν έκανα πρόβα με μία τραγουδίστρια, πολύ όμορφη κοπέλα, και πολεμούσα να της εξηγήσω μερικά πράγματα. Είχε αρχίσει να κουράζεται, δυσκολευόταν, ήταν εμφανές, οπότε μαζεύει όση δύναμη της είχε απομείνει και μου λέει:
"Ε, ξέρεις, είμαι τραγουδίστρια".
2. Η προηγούμενη ανάρτηση κλείνει με τη φράση "... προσπαθεί με αυτοθυσία να την ακολουθήσει, ακόμη και στις χαραμάδες". Η φράση δεν είναι τυχαία, προέρχεται από αληθινό γεγονός. Πριν από χρόνια γινόταν ακροάσεις στην Λυρική στις οποίες παρουδιάστηκε μια νεαρή, φιλόδοξη σοπράνο. Ανέλαβε να την συνοδεύσει στο πιάνο ο θρυλικός Βύρωνας Κολάσης (η βιογραφία είναι για τα μπάζα, αλλά παίρνετε μια ιδέα). Η νεαρή σοπράνο και η intonation δεν είχαν ιδιαίτερα καλές σχέσεις, οπότε ο θρυλικός Βύρωνας κάποια στιγμή διακόπτει και της λέει:
"Αγαπητή μου δεσποινίς, σας κυνηγάω στα άσπρα πλήκτρα, δε σας βρίσκω, σας κυνηγάω στα μαύρα πλήκτρα, το ίδιο. Μα πού τραγουδάτε επιτέλους, στις χαραμάδες;!"
1. Ο μούργος είχε δίκιο πως από κάποιο βίτσιο συνεχίζω να συνεργάζομαι με τραγουδιστές (μη γελιέστε, έχει καλά λεφτά η υπόθεση). Κάποια μέρα λοιπόν έκανα πρόβα με μία τραγουδίστρια, πολύ όμορφη κοπέλα, και πολεμούσα να της εξηγήσω μερικά πράγματα. Είχε αρχίσει να κουράζεται, δυσκολευόταν, ήταν εμφανές, οπότε μαζεύει όση δύναμη της είχε απομείνει και μου λέει:
"Ε, ξέρεις, είμαι τραγουδίστρια".
2. Η προηγούμενη ανάρτηση κλείνει με τη φράση "... προσπαθεί με αυτοθυσία να την ακολουθήσει, ακόμη και στις χαραμάδες". Η φράση δεν είναι τυχαία, προέρχεται από αληθινό γεγονός. Πριν από χρόνια γινόταν ακροάσεις στην Λυρική στις οποίες παρουδιάστηκε μια νεαρή, φιλόδοξη σοπράνο. Ανέλαβε να την συνοδεύσει στο πιάνο ο θρυλικός Βύρωνας Κολάσης (η βιογραφία είναι για τα μπάζα, αλλά παίρνετε μια ιδέα). Η νεαρή σοπράνο και η intonation δεν είχαν ιδιαίτερα καλές σχέσεις, οπότε ο θρυλικός Βύρωνας κάποια στιγμή διακόπτει και της λέει:
"Αγαπητή μου δεσποινίς, σας κυνηγάω στα άσπρα πλήκτρα, δε σας βρίσκω, σας κυνηγάω στα μαύρα πλήκτρα, το ίδιο. Μα πού τραγουδάτε επιτέλους, στις χαραμάδες;!"
27/1/09
Τίτλοι και σημειώματα 2
[Rowlf, τα δικά σου μπροστά στο παρακάτω φαντάζουν με δοκίμιο του Αντόρνο]
Ludwig van Beethoven (17770 - 1827)
Κονσέρτο αρ. 4 για πιάνο και ορχήστρα, σε σολ μείζονα, έργο 58.
Ι. Το κονσέρτο αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα έργα του Μπετόβεν, και η εποχή αυτή είναι μία από τις γονιμότερες του μεγάλου δημιουργού (1805 - 1808).
Το κονσέρτο παρουσιάζει μία πρωτοτυπία στο 1ο μέρος. Αρχίζει αμέσως με το πιάνο, ενώ στον συνηθισμένο τύπο του, μέχρι την εποχή εκείνη, το κονσέρτο άρχιζε πάντοτε με την ορχήστρα. Η υψηλή αυτή δημιουργία με τον μορφολογικό της νεωτερισμό, είναι ένα από τα κοσμογονικά έργα του συνθέτη.
Στο πρώτο μέρος, όπως ανέφερα, ο Μπετόβεν κάνει μια καινοτομία και αρχίζει με το πιάνο, στο κύριο θέμα του μέρους αυτού, να διατυπώνει ένα ήρεμο αρχικά, "λικνιστικό" θέμα το οποίο η ορχήστρα, μετά, ξαναρχίζει αφήνοντας το πιάνο "στην ησυχία του", και όταν ο σολίστας επανεμφανίζεται, αυτό το θέμα συνοδεύεται από μια σχεδόν απρόβλεπτη αυτοσχεδιαστική γραμμή (cadenza). Αυτό το εκτεταμένο, με φωτεινή διάθεση, μέρος υποβάλλεται με ένα "ορατό" υπόγειο ρεύμα μελαγχολίας στο οποίο το πιάνο κλιμακώνεται από μία φρενιτιώδη ηχοδυναμική σε μία ενδοσκόπηση στοχαστική.
Στο 2ο μέρος μετέχει το πιάνο και η ορχήστρα, με μόνον τα έγχορδα. αρχίζει με ταυτοφωνία της ορχήστρας εξαχόρδων στη μι ελάσσονα και αμέσως δημιουργείται βαριά ατμόσφαιρα από τη μοναδική αυτή δραματική διαμόρφωση.
Το σύντομο Andante παίρνει τη μορφή διαλόγου μεταξύ μιας ασυγκράτητης, νευρώδους στάσης της ορχήστρας και την συγκρατημένης ανταπόκρισης του πιάνου, το οποίο ξαφνικά "ανθοβολεί", σε μία cadenza - πέρασμα, με δριμύτητα. Η απάντηση του πιάνου περικλείει βαθύτατο ανθρώπινο πόνο, με θλιμμένη έκφραση λά και ήρεμη και ειρηνική εγκαρτέρηση.
Ο συγκλονιστικός αυτός διάλογος πιάνου και ορχήστρας παίρνει διαστάσεις φιλοσοφικού συμβόλου και καταλήγει σε βαθυστόχαστο μονόλογο του πιάνου.
Το Rondo - finale αποτελεί ένα άκρως δραματικό ζητούμενο: μια κυρίαρχη, πυρετική, εξωστρεφική κατάθεση διακόπτεται από ένα στοχαστικό εσωστρεφές δεύτερο θέμα, το οποίο παραθέτει μιαν έξοχη ηχητικότητα.
ΙΙ. Εξετάζοντας το κονσέρτο αυτό, βλέπουμε πως είναι ένα έργο από τις μεγαλύτερες δημιουργίες του Μπετόβεν, με πολλά από πλευράς ανάλυσης στοιχεία. Η ανάπτυξη όλου του 1ου μέρους στηρίζεται στο πρώτο θέμα και κυρίως στην κεφαλή αυτού, και η οποία είναι πράγματι αριστοτεχνική και κυρίως δυναμική. Η κίνηση του πιάνου με τα δυνατά F.F. είναι μεγαλειώδη, η δε κίνηση της ορχήστρας επίσης. Ειδικότερα εκείνο που μας εντυπωσιάζει αμέσως, είναι το δεύτερο θέμα στη λα ελάσσονα. Το θέμα αυτό, είναι ένα από τα ποιητικότερα του Μπετόβεν.
Αυτό το σιωπηλά ήρεμο αγγελτήριο θέμα από τον πιανίστα, απηλλαγμένο από κάποιο προκαταρκτικό "θόρυβο", σηματοδοτεί έναν Μπετόβεν επιδεξιότερο από αυτό, τον συνθέτη των τριών πρώτων κονσέρτων για πιάνο. Και αυτό, κατά βάση, έχει αποτελέσει τον κανόνα για την ορχήστρα να "ηχολογήσει" αναγγέλοντας τα κύρια θέματα του πρώτου μέρους σ' ένα σόλο κονσέρτο πολύ πριν ο σολίστας παίξει μία (πρώτη) νότα. Εδώ όμως ο συνθέτης δίνει έμφαση στα γενικά, λυρικά συμφραζόμενα του έργου "εισάγοντας" τον σολίστα τόσο ήρεμα πριν από την ορχήστρα. Όμως, μετά, το πιάνο σε ασύμβατη αναμονή πραγματοποιεί την επανείσοδό του μάλλον καθιερωμένα αφού τα tutti της ορχήστρας έχουν διατυπώσει τα θέματα. Αυτό το πρώτο θέμα μολονότι κυριαρχεί στο α' μέρος, το πιάνο έχει, ήδη, παραλλάξει υφολογικά στην επαναφορά του. Ο Μπετόβεν, "μαιτρ" της δυναμικής συμφωνίας, δείχνει την ευαίσθητη πλευρά του ειδικά στο ασυνήθιστα σφιχτό, αργό δεύτερο μέρος σ' ένα διάλογο των "υπερήφανων" εγχόρδων και του "πραϋντικού" πιάνου. - Ο Λίστ παρομοίασε αυτό σαν την ανάπαυση στου Ορφέα το τραχύ στέρνο-. Αυτό το εκπληκτικό "λίκνισμα" δεν τελειώνει εδώ. Το ζωντανό φινάλε του τρίτου μέρους κάνει την υπέρβαση με μια χαμηλόφωνη, όπως αρμόζει, κατάφαση στο θυελλώδες κύριο θέμα των εγχόρδων, για να φθάσει στο τέρμα ελεύθερα, με τον λυρισμό των δύο πρώτων μερών στην καμπή της διαδρομής με το "μαχητικό" αυτό finale.
III. Το κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ. 4 στη σολ μείζονα, έργο 58, εκδόθηκε το 1808. Η πρώτη εκτέλεση έγινε στη Βιέννη στις 22-12-1808 με σολίστα τον ίδιο τον Μπετόβεν. Το κονσέρτο αυτό ο συνθέτης το αφιέρωσε στον αρχιδούκα Ροδόλφο, γιατί η βοήθειά του ήταν σημαντική και ίσως σωτήρια γι' αυτόν, στη δύσκολη αυτή περίοδο, που είχε χάσει την επιχορήγηση από τον Λιχνόφσκυ και επειδή αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Ludwig van Beethoven (17770 - 1827)
Κονσέρτο αρ. 4 για πιάνο και ορχήστρα, σε σολ μείζονα, έργο 58.
Ι. Το κονσέρτο αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα έργα του Μπετόβεν, και η εποχή αυτή είναι μία από τις γονιμότερες του μεγάλου δημιουργού (1805 - 1808).
Το κονσέρτο παρουσιάζει μία πρωτοτυπία στο 1ο μέρος. Αρχίζει αμέσως με το πιάνο, ενώ στον συνηθισμένο τύπο του, μέχρι την εποχή εκείνη, το κονσέρτο άρχιζε πάντοτε με την ορχήστρα. Η υψηλή αυτή δημιουργία με τον μορφολογικό της νεωτερισμό, είναι ένα από τα κοσμογονικά έργα του συνθέτη.
Στο πρώτο μέρος, όπως ανέφερα, ο Μπετόβεν κάνει μια καινοτομία και αρχίζει με το πιάνο, στο κύριο θέμα του μέρους αυτού, να διατυπώνει ένα ήρεμο αρχικά, "λικνιστικό" θέμα το οποίο η ορχήστρα, μετά, ξαναρχίζει αφήνοντας το πιάνο "στην ησυχία του", και όταν ο σολίστας επανεμφανίζεται, αυτό το θέμα συνοδεύεται από μια σχεδόν απρόβλεπτη αυτοσχεδιαστική γραμμή (cadenza). Αυτό το εκτεταμένο, με φωτεινή διάθεση, μέρος υποβάλλεται με ένα "ορατό" υπόγειο ρεύμα μελαγχολίας στο οποίο το πιάνο κλιμακώνεται από μία φρενιτιώδη ηχοδυναμική σε μία ενδοσκόπηση στοχαστική.
Στο 2ο μέρος μετέχει το πιάνο και η ορχήστρα, με μόνον τα έγχορδα. αρχίζει με ταυτοφωνία της ορχήστρας εξαχόρδων στη μι ελάσσονα και αμέσως δημιουργείται βαριά ατμόσφαιρα από τη μοναδική αυτή δραματική διαμόρφωση.
Το σύντομο Andante παίρνει τη μορφή διαλόγου μεταξύ μιας ασυγκράτητης, νευρώδους στάσης της ορχήστρας και την συγκρατημένης ανταπόκρισης του πιάνου, το οποίο ξαφνικά "ανθοβολεί", σε μία cadenza - πέρασμα, με δριμύτητα. Η απάντηση του πιάνου περικλείει βαθύτατο ανθρώπινο πόνο, με θλιμμένη έκφραση λά και ήρεμη και ειρηνική εγκαρτέρηση.
Ο συγκλονιστικός αυτός διάλογος πιάνου και ορχήστρας παίρνει διαστάσεις φιλοσοφικού συμβόλου και καταλήγει σε βαθυστόχαστο μονόλογο του πιάνου.
Το Rondo - finale αποτελεί ένα άκρως δραματικό ζητούμενο: μια κυρίαρχη, πυρετική, εξωστρεφική κατάθεση διακόπτεται από ένα στοχαστικό εσωστρεφές δεύτερο θέμα, το οποίο παραθέτει μιαν έξοχη ηχητικότητα.
ΙΙ. Εξετάζοντας το κονσέρτο αυτό, βλέπουμε πως είναι ένα έργο από τις μεγαλύτερες δημιουργίες του Μπετόβεν, με πολλά από πλευράς ανάλυσης στοιχεία. Η ανάπτυξη όλου του 1ου μέρους στηρίζεται στο πρώτο θέμα και κυρίως στην κεφαλή αυτού, και η οποία είναι πράγματι αριστοτεχνική και κυρίως δυναμική. Η κίνηση του πιάνου με τα δυνατά F.F. είναι μεγαλειώδη, η δε κίνηση της ορχήστρας επίσης. Ειδικότερα εκείνο που μας εντυπωσιάζει αμέσως, είναι το δεύτερο θέμα στη λα ελάσσονα. Το θέμα αυτό, είναι ένα από τα ποιητικότερα του Μπετόβεν.
Αυτό το σιωπηλά ήρεμο αγγελτήριο θέμα από τον πιανίστα, απηλλαγμένο από κάποιο προκαταρκτικό "θόρυβο", σηματοδοτεί έναν Μπετόβεν επιδεξιότερο από αυτό, τον συνθέτη των τριών πρώτων κονσέρτων για πιάνο. Και αυτό, κατά βάση, έχει αποτελέσει τον κανόνα για την ορχήστρα να "ηχολογήσει" αναγγέλοντας τα κύρια θέματα του πρώτου μέρους σ' ένα σόλο κονσέρτο πολύ πριν ο σολίστας παίξει μία (πρώτη) νότα. Εδώ όμως ο συνθέτης δίνει έμφαση στα γενικά, λυρικά συμφραζόμενα του έργου "εισάγοντας" τον σολίστα τόσο ήρεμα πριν από την ορχήστρα. Όμως, μετά, το πιάνο σε ασύμβατη αναμονή πραγματοποιεί την επανείσοδό του μάλλον καθιερωμένα αφού τα tutti της ορχήστρας έχουν διατυπώσει τα θέματα. Αυτό το πρώτο θέμα μολονότι κυριαρχεί στο α' μέρος, το πιάνο έχει, ήδη, παραλλάξει υφολογικά στην επαναφορά του. Ο Μπετόβεν, "μαιτρ" της δυναμικής συμφωνίας, δείχνει την ευαίσθητη πλευρά του ειδικά στο ασυνήθιστα σφιχτό, αργό δεύτερο μέρος σ' ένα διάλογο των "υπερήφανων" εγχόρδων και του "πραϋντικού" πιάνου. - Ο Λίστ παρομοίασε αυτό σαν την ανάπαυση στου Ορφέα το τραχύ στέρνο-. Αυτό το εκπληκτικό "λίκνισμα" δεν τελειώνει εδώ. Το ζωντανό φινάλε του τρίτου μέρους κάνει την υπέρβαση με μια χαμηλόφωνη, όπως αρμόζει, κατάφαση στο θυελλώδες κύριο θέμα των εγχόρδων, για να φθάσει στο τέρμα ελεύθερα, με τον λυρισμό των δύο πρώτων μερών στην καμπή της διαδρομής με το "μαχητικό" αυτό finale.
III. Το κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ. 4 στη σολ μείζονα, έργο 58, εκδόθηκε το 1808. Η πρώτη εκτέλεση έγινε στη Βιέννη στις 22-12-1808 με σολίστα τον ίδιο τον Μπετόβεν. Το κονσέρτο αυτό ο συνθέτης το αφιέρωσε στον αρχιδούκα Ροδόλφο, γιατί η βοήθειά του ήταν σημαντική και ίσως σωτήρια γι' αυτόν, στη δύσκολη αυτή περίοδο, που είχε χάσει την επιχορήγηση από τον Λιχνόφσκυ και επειδή αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
5/12/08
Παραλλαγές Goldberg: Βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους.
Πριν από κανα-δυό αναρτήσεις οι δύο συμπλόγκερς μου άρχισαν να κακαρίζουν - μεταξύ άλλων - για το ποια είναι η καλύτερη εκτέλεση των παραλλαγών Γκόλντμπεργκ, η πρώτη ή η δεύτερη του Γκουλντ. Για να θέτουμε τα πράγματα στην ιστορική τους προοπτική, πριν να βγει η εκτέλεση του '55 ο κόσμος άκουγε τις παραλλαγές περίπου έτσι:
(παίζει ο Claudio Arrau)
Από το '55 και μετά όλοι προσπαθούσαν να μιμηθούν τον Γκούλντ, όμως δεν τα καταφέρνανε, κυρίως γιατί ο Γκουλντ έπαιζε καλύτερα σαν τον εαυτό του από τους άλλους. Μετά το '81 τις ξαναηχογράφησε για να τους τις σπάσει ακόμα περισσότερο. Ποια είναι η καλύτερη;
To 1994 ένας Ρώσος πιτσιρικάς, 18 μόλις χρονών ηχογραφεί τις Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ και αφήνει τον κόσμο με τα σαγόνια να σέρνονται. "Η πιο ενδιαφέρουσα ηχογράφηση από τον καιρό του Γκουλντ" γράφουν οι κριτικές και μια υποψηφιότητα για το Grammy της χρονιάς εκείνης έτσι για έχουμε κάτι να μασουλάμε. Ο μικρός ονομαζόταν Konstantin Lifschitz. Στην ερμηνεία του ακούει κανείς πως έχει μελετήσει μια χαρά τους ερμηνευτές που προηγήθηκαν, όμως το προσωπικό του στίγμα είναι εμφανές. Παρακάτω σας βάζω να ακούσετε ενδεικτικά μερικές παραλλαγές:
Όπως ακούτε ο πιτσιρικάς δε χαμπαριάζει μία. Δυστυχώς, ξέρω τώρα πως πεθαίνετε να βρείτε την ηχογράφηση, αλλά με ιδιαίτερη χαιρεκακία (γιατί εγώ την έχω) θα σας πληροφορήσω πως δεν κυκλοφορεί πλεόν στο εμπόριο γιατί η DENON διέκοψε το τμήμα της κλασικής μουσικής. Ίσως να πετύχετε κανένα ξεχασμένο cd στο Amazon.
Ως επιδόρπιο, σας σερβίρω αυτό το βίντεο με την Rosalyn Tureck να παίζει την άρια με τα πιο ωραία ποικίλματα που έχω ακούσει. (Η ανάρτηση του βίντεο δεν επιτρέπεται). Πάω να σφάξω μερικές κοτούλες τώρα.
(παίζει ο Claudio Arrau)
Από το '55 και μετά όλοι προσπαθούσαν να μιμηθούν τον Γκούλντ, όμως δεν τα καταφέρνανε, κυρίως γιατί ο Γκουλντ έπαιζε καλύτερα σαν τον εαυτό του από τους άλλους. Μετά το '81 τις ξαναηχογράφησε για να τους τις σπάσει ακόμα περισσότερο. Ποια είναι η καλύτερη;
To 1994 ένας Ρώσος πιτσιρικάς, 18 μόλις χρονών ηχογραφεί τις Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ και αφήνει τον κόσμο με τα σαγόνια να σέρνονται. "Η πιο ενδιαφέρουσα ηχογράφηση από τον καιρό του Γκουλντ" γράφουν οι κριτικές και μια υποψηφιότητα για το Grammy της χρονιάς εκείνης έτσι για έχουμε κάτι να μασουλάμε. Ο μικρός ονομαζόταν Konstantin Lifschitz. Στην ερμηνεία του ακούει κανείς πως έχει μελετήσει μια χαρά τους ερμηνευτές που προηγήθηκαν, όμως το προσωπικό του στίγμα είναι εμφανές. Παρακάτω σας βάζω να ακούσετε ενδεικτικά μερικές παραλλαγές:
1-23 Variatio 22. Alla Breve..mp3
1-31 Variatio 30 Quodlibet..mp3
Όπως ακούτε ο πιτσιρικάς δε χαμπαριάζει μία. Δυστυχώς, ξέρω τώρα πως πεθαίνετε να βρείτε την ηχογράφηση, αλλά με ιδιαίτερη χαιρεκακία (γιατί εγώ την έχω) θα σας πληροφορήσω πως δεν κυκλοφορεί πλεόν στο εμπόριο γιατί η DENON διέκοψε το τμήμα της κλασικής μουσικής. Ίσως να πετύχετε κανένα ξεχασμένο cd στο Amazon.
Ως επιδόρπιο, σας σερβίρω αυτό το βίντεο με την Rosalyn Tureck να παίζει την άρια με τα πιο ωραία ποικίλματα που έχω ακούσει. (Η ανάρτηση του βίντεο δεν επιτρέπεται). Πάω να σφάξω μερικές κοτούλες τώρα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)