Spectral

Αυτό που θαύμαζα και απολάμβανα σε αυτόν περισσότερο και από τις απίστευτες γνώσεις του στη σύγχρονη μουσική ήταν το χαρακτηριστικά αγγλικό φλεγματικό χιούμορ του. Μετά από μια συναυλία με έργα νέων Γάλλων συνθετών τον ρώτησα πως του φάνηκαν τα έργα.

―Α, ακούσαμε αυτό το κομμάτι που οι Γάλλοι ενθουσιάζονται να γράφουν τα τελευταία 25 χρόνια.

Tο μουσικό κύρος

Διαβάζω στο in.gr για το "1ο Διεθνές Συμπόσιο των Επτά Σοφών":

Το 1ο Διεθνές Συμπόσιο των Επτά Σοφών θα πλαισιώσει η μοναδική μουσική του βραβευμένου με Oscar συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου «επισφραγίζοντας» τη σπουδαιότητα αυτού του νέου θεσμού.

…έχει και η σοφία τα όριά της…

Μη μου τον Μότσαρτ τάραττε

Ιστορία από το στρατό σήμερα: κέντρο εκπαιδεύσεως, αρχή της θητείας, ήμαστε ακόμη ψάρακλες όλοι. Χαιρόμουν να είμαι αγγαρεία μαγειρεία/εστιατόριο γιατί στο εστιατόριο είχε ένα CD player και με άφηναν να βάζω από κανένα CD που είχα φέρει μαζί μου μετά την ορκομωσία (δεν είχε ακόμα iPod και τέτοια πράγματα). Ναι, για μένα η πιο μεγάλη φρίκη στο στρατό ήταν τα πανταχού παρόντα σκυλάδικα (σκύλος να σου πετύχει…). Το γεγονός ότι μπορούσα για λίγο να ακούσω τη μουσική που μου άρεσε ήταν πολύ μεγάλη χαρά.

Ένα απόγευμα λοιπόν ενώ είχαμε τελειώσει τις δουλειές και είχαμε καθίσει να ξεκουραστούμε, είχα βάλει Συμφωνίες Μότσαρτ. Η μουσική του Μότσαρτ είναι φάρμακο, όσο στενοχωρημένος και να είμαι, αν μου βάλεις Μότσαρτ θα ξεχαστώ ― η ευτυχία σε φορμάτ ήχου. Οι άλλοι είχαν πιάσει την κουβέντα κι εγώ άκουγα με ενθουσιασμό μπόμπιρα που μόλις του χάρισαν καινούριο παιχνίδι. Πρέπει να είχα παρασυρθεί και να είχα βάλει κάπως πιο δυνατά τη μουσική γιατί κάποια στιγμή μπήκε φουριόζος (και μάλλον φρικαρισμένος) ένας καραβανάς. Σηκωθήκαμε, χαιρετίσαμε. "Καλά ρε, τι είναι αυτά που ακούτε εδώ μέσα; αδερφές είστε;". Πάγωσαν οι άλλοι. Γύρισε και με είδε να τον κοιτάω με ένα, όπως μου είπαν μετά, άγριο και δολοφονικό βλέμμα. Προσπάθησε να το μαζέψει. "Ε… εννοώ ότι η κλασσική μουσική είναι για λίγους". "Ε, λίγοι είμαστε εδώ" του απάντησα. Γύρισε κι έφυγε χωρίς να πει άλλη κουβέντα.

Τη θυμήθηκα αυτή την ιστορία για την "κλασσική μουσική που είναι για λίγους" διαβάζοντας την ανάρτηση του Parsifal για το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών και τα σχόλια εκεί του derwanderer για τον άλλο γίγαντα της ελληνικής μουσικής.

Και φυσικά ακούμε Μozart, την πρώτη κίνηση από την 29η Συμφωνία σε ΛΑ, K.201. Τους Amsterdam Mozart Players διευθύνει ο Jürgen Kussmaul. (Δεν είναι και η απόλυτη εκτέλεση, είναι μια ιδέα πιο βαρύ το παίξιμό τους από όσο θα ήθελα, αλλά νομίζω ότι είναι μια αξιοπρεπέστατη ανάγνωση του έργου).

Symphony No. 29 in A KV 201, I. Allegro Moderato.mp3

Είσαι λίγο χαμηλή γλυκειά μου! 2: Οι χαραμάδες

Αντί να γράψω δυο κιλά σχόλιο, προτίμησα να ανεβάσω ξεχωριστή ανάρτηση.

1. Ο μούργος είχε δίκιο πως από κάποιο βίτσιο συνεχίζω να συνεργάζομαι με τραγουδιστές (μη γελιέστε, έχει καλά λεφτά η υπόθεση). Κάποια μέρα λοιπόν έκανα πρόβα με μία τραγουδίστρια, πολύ όμορφη κοπέλα, και πολεμούσα να της εξηγήσω μερικά πράγματα. Είχε αρχίσει να κουράζεται, δυσκολευόταν, ήταν εμφανές, οπότε μαζεύει όση δύναμη της είχε απομείνει και μου λέει:

"Ε, ξέρεις, είμαι τραγουδίστρια".

2. Η προηγούμενη ανάρτηση κλείνει με τη φράση "... προσπαθεί με αυτοθυσία να την ακολουθήσει, ακόμη και στις χαραμάδες". Η φράση δεν είναι τυχαία, προέρχεται από αληθινό γεγονός. Πριν από χρόνια γινόταν ακροάσεις στην Λυρική στις οποίες παρουδιάστηκε μια νεαρή, φιλόδοξη σοπράνο. Ανέλαβε να την συνοδεύσει στο πιάνο ο θρυλικός Βύρωνας Κολάσης (η βιογραφία είναι για τα μπάζα, αλλά παίρνετε μια ιδέα). Η νεαρή σοπράνο και η intonation δεν είχαν ιδιαίτερα καλές σχέσεις, οπότε ο θρυλικός Βύρωνας κάποια στιγμή διακόπτει και της λέει:

"Αγαπητή μου δεσποινίς, σας κυνηγάω στα άσπρα πλήκτρα, δε σας βρίσκω, σας κυνηγάω στα μαύρα πλήκτρα, το ίδιο. Μα πού τραγουδάτε επιτέλους, στις χαραμάδες;!"

Σκυλάδικο (και πως να το εναρμονίσετε)

Καθώς είμαι αδέσποτος, θα έπρεπε να το περιμένετε ότι κάποια στιγμή θα το έριχνα τελείως το επίπεδο και θα έβαζα σκυλάδικα.

(Μα τι του κάνανε του έρμου του ζωντανού και δαιμονίστηκε)

Και βέβαια, μετά την εναρμόνιση Palin σας έχω και μια εναρμόνιση του είδους μου.

(Αυτό είναι για τη Eurovision, με original πόνο και πάθος, όχι τα ξενέρωτα που στέλνουμε).