The iPad is surely not a device for content creation

Αυτοσχεδιάζοντας στην έκδοση του GarageBand για το iPad (συν κάποιο βασικό post production στο Logic).

Εχθροπάθεια

Αυτό που δε βλέπω και για αυτό δεν πείθομαι:

Will moderate Muslims defend Pastor Jones’s right to burn the Koran?

Πόσο μεγάλο είναι το άνοιγμα του Google;

Εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο μας έχουν φάει τα αφτιά πως το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Android έναντι του iOS είναι ότι το πρώτο είναι open source. Αυτό που δε μας έλεγαν (όχι ότι δεν το καταλαβαίναμε) είναι ότι η χρήση του όρου "open source" γινόταν υπό το πρίσμα της μεταμοντέρνας ερμηνευτικής ρητορικής του Google.

UPDATE:
The quality experience of openness.

UPDATE 2:
Ο John Gruber υπενθυμίζει τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…

UPDATE 3:
Google vs. Android

The pentatonic scale

Αντιγράφω το σχόλιο που συνοδεύει το βίντεο στη σελίδα του World Science Festival:

We don’t know much about the human brain on music. Do people instinctively know the sound patterns of the pentatonic scale? Is there a base level of musical knowledge in all of us, just waiting to be tapped? Or is the pentatonic scale simply so common in Western music that it has become ingrained in all of our minds? Improvisational genius Bobby McFerrin uses audience participation to demonstrate the power of the pentatonic scale—or at least the audience’s familiarity with it.

Ο μεταμοντέρνος Μπετόβεν έχει σταχτιά αύρα

Κατά κάποιον τρόπο ο Michael Torke είναι ο αμερικανός Κουμεντάκης ή μάλλον καλύτερα ο Γιώργος Κουμεντάκης (θα ήθελε να) είναι ο Έλληνας Torke.

Ο Torke είναι συναισθητικός και έχει γράψει μια σειρά από έργα που σχετίζονται με αυτή την κατάστασή του. Από αυτά ακολουθεί το Ash του 1989. Τη Συμφωνική της Βαλτιμόρης διευθύνει ο David Zinman.

Οι αναφορές του κομματιού στον Μπετόβεν (πχ 5η Συμφωνία) νομίζω ότι είναι τόσο προφανείς που δε χρειάζεται να πει κανείς κάτι περισσότερο, εξάλλου για όλα αυτά ο Torke άκουσε την κριτική που του άξιζε. Αυτό που με ενδιαφέρει έπεται αυτής της διαπίστωσης.

Στο κομμάτι αυτό εντοπίζω ένα πρόβλημα που νομίζω ότι ταυτίζεται με έναν από τους στόχους του κομματιού. Πολύ συνειδητά ο συνθέτης σε αυτή τη μουσική μας βομβαρδίζει ανελέητα με αδιάκοπα, συνεχή, ασταμάτητα πτωτικά σχήματα. Υπάρχει ένας υπερκορεσμός πτώσεων. Πτώσεις μέχρι τελικής πτώσης. Πτώσεις κι όποιος αντέξει. Πάρε κόσμε.

Στόχος μια "αποδόμηση" της πτώσης· μέσω του υπερκορεσμού και της κατάχρησης να χάσουν τα σχήματα αυτά τη συντακτική λειτουργία και τα νοήματα που ιστορικά κουβαλούν. Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί η ιδέα αυτής της αποδόμησης να φαίνεται ενδιαφέρουσα, να μοιάζει με πρόκληση, αλλά για να πετύχει το πείραμα πρέπει πρώτα να καταφέρεις να καθίσεις το ακροατήριό σου να ακούσει μέχρι τέλους χωρίς να δυσανασχετεί αυτό τον ορυμαγδό των πτώσεων…

…και τουλάχιστον εμένα με κάνει να βαριέμαι… πολύ…

Φαγούρα

Κάτι ενδεικτικό του επιπέδου κάποιων Ελλήνων μουσικών είναι η στάση τους στην ορχήστρα όταν δεν παίζουν. Αμέτρητες είναι οι φορές που έχει τύχει να παρατηρήσω κάποιον βαριεστημένο τύπο να κρύβεται πίσω από το αναλόγιο, σαν αραγμένο μπάρμπα στο καφενείο του χωριού του με το ένα χέρι ανάμεσα στα σκέλια λες και είναι έτοιμος να αρχίσει να τα ξύνει.

Δίνει την εντύπωση κάποιου που ενδιαφέρεται μόνο για το σημείο όπου γρατζουνάει με το δοξάρι του και μετά δε δίνει δεκάρα τι συμβαίνει, χέστηκε κιόλας. Δεν αντιλαμβάνεται πραγματικά τον εαυτό του ως μέλος ενός συνόλου που παράγει κάτι το οποίο έχει συνέχεια και συνέπεια. Δεν καταλαβαίνει πραγματικά τι κάνει και τι είναι.

Post-Aventures

Gerard Pape: Battle