Άντε να γουστάρουμε λίγο

Το δόγμα Ζντάνοφ ζει, αυτό μας οδηγεί

Αγαπητά παιδιά,
η σημερινή έκθεση έχει ως θέμα τη δήλωση της συντρόφισσας Άννας Νταλάρα:
"Η τέχνη είναι δικαίωμα των πολλών κι όχι των λίγων."

Αναπτύξτε το θέμα.

Σαρκασμός υπερβατικής δεξιοτεχνίας

Arnold Schoenberg, Opus 11, No. 2 (Drei Klavierstücke)

Αγαπητέ μαλάκα Έλληνα υποψήφιε,

ονειρεύεσαι να πας να σπουδάσεις σε κάποια μουσική ακαδημία του εξωτερικού. Εντοπίζεις αυτή που σε ενδιαφέρει και ψάχνεις για κονέ, καταφέρνεις να βρεις έναν συμπατριώτη που σπουδάζει εκεί, επικοινωνείς μαζί του και αρχίζεις τις ερωτήσεις. Το ότι κατανοεί τη θέση σου και προθυμοποιείται να σε βοηθήσει δε σου δίνει το δικαίωμα να του πρήζεις τ’ αρχίδια. Ο χρόνος του είναι πολύτιμος και σου κάνει χάρη. Γι’ αυτό όταν θα του ζητήσεις πληροφορίες μη ρωτάς μαλακίες και αυτονόητα πράγματα. Επίσης, μην ξεχνάς πως εσύ τον έχεις ανάγκη κι όχι εκείνος εσένα. Πρόσεξε επομένως τι εξυπηρετήσεις θα ζητήσεις. Έρχεται η ώρα που παίρνεις το αεροπλάνο και πας να δεις επί τόπου τι γίνεται. Τον συναντάς, ζητάς τη διαμεσολάβησή του για να έρθεις σε επαφή με τον καθηγητή. Ακολούθησε τις συμβουλές του, μην κάνεις του κεφαλιού σου. Στο κάτω κάτω, εσύ του ζήτησες να αναμιχθεί για χάρη σου, χωρίς να έχει καμιά υποχρέωση να το κάνει. Πρόσεξε πώς θα συμπεριφερθείς απέναντί του, απέναντι στον καθηγητή του και ενδεχομένως απέναντι στους συμφοιτητές του. Έχε στο νου σου πως η συμπεριφορά σου μπορεί να έχει επιπτώσεις και στον ίδιο. Σίγουρα θα του ζητήσεις πληροφορίες και για τις εξετάσεις. Εδώ μαλάκα υποψήφιε πρόσεξε ακόμη παραπάνω. Αν σκέφτεσαι πόσοι δίνουνε και πόσους παίρνουνε, έχεις ήδη χάσει το παιχνίδι. Ερωτήσεις για το πως αντιμετωπίζονται οι υποψήφιοι διαφορετικών εθνικοτήτων, εκτός που φανερώνουν λανθάνοντα ρατσισμό, δείχνουν ανασφάλεια και έλλειψη καλής προετοιμασίας. Επίσης, κόψε τις ερωτήσεις στατιστικής. Αν είσαι καλός, θα υπάρξει θέση. Μην αμφισβητήσεις, ούτε την ικανότητα των καθηγητών να σε κρίνουν, ούτε τη διαδικασία της εξέτασης. Κάτι τέτοια φανερώνουν ότι ενδόμυχα ξέρεις πως δε θα περάσεις και είναι δικαιολογίες προς τον εαυτό σου για την επερχόμενη αποτυχία σου. Μην προσπαθήσεις να πουλήσεις υφάκι και μαγκιά. Πας εκεί για να γίνεις καλύτερος. Μην ξεχνάς ότι οι άνθρωποι που θα συναντήσεις εκεί βρίσκονται ήδη αρκετά πιο μπροστά από σένα και σε διαβάζουν σαν ανοιχτό βιβλίο, οπότε μην κάνεις τον καμπόσο, το μόνο που καταφέρνεις είναι να γελοιοποιείσαι.

Αλτρουιστικά δικός σου,
Animal

ΥΓ - Καλοπροαίρετη συμβουλή:
Ο πληθυντικός και η ευγένεια δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν.

Μαθήματα οργανολογίας από την Anna Russell

Και μια που με τον Beecham πιάσαμε την γκάιντα και τους Σκοτσέζους, ας δούμε τι λέει επί του θέματος μια μουσική αυθεντία.

Κυρίες και κύριοι, παρακαλώ ησυχία. Η Anna Russell διδάσκει:

How to Enjoy Your Bagpipe.mp3

Ακόμα δεν θα μπορούσα να παραλείψω την ακόλουθη διάλεξή της που αφορά ένα θέμα για το οποίο ο μάγειρας έχει στο παρελθόν εκδηλώσει τα τρυφερά του αισθήματα:

The French Horn.mp3

The Beecham Stories

A woman confided to Sir Thomas that her son wanted to learn an instrument, but she couldn't bear the purgatory of his practising in the initial stages. 'What is the best instrument?' she asked.
'I have no hesitation, madam', he said, 'in saying the bagpipes. They sound exactly the same when you have finished learning them as when you start learning them.'

Η σοφία του Προέδρου

"…[Η Ελλάδα] είχε μουσικοσυνθέτες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Χατζηδάκης, γνωστοί πέρα από τα σύνορα της Ελλάδας και επιτέλους αναρωτιόμουνα και εγώ μήπως το τελευταίο διάστημα γεννήθηκε κάποιος νέος Μπετόβεν στη Γερμανία, συνθέτει και δεν τον έχουμε πάρει είδηση…"

Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Βέβαια από στέλεχος του κόμματος που μας χάρισε διάφορους μεταμοντέρνους ορισμούς όπως ότι τα μπουζούκια είναι πολιτιστικά κέντρα δε θα έπρεπε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό, ίσως μάλιστα σε αυτό το πλαίσιο της μεγάλης παράδοσης της παπανδρεϊκής πολιτιστικής επανάστασης του '80 θα πρέπει να την δούμε. Ζήτω το Έθνος, ζήτω ο Νταλάρας!

Μερικά ονόματα που μάλλον δε θα λένε τίποτα στον Πρόεδρο της Βουλής (είναι που πρόκειται για ασήμαντες, τελείως αμελητέες και άγνωστες περιπτώσεις): Karlheinz Stockhausen, Bernd Alois Zimmermann, Hans Werner Henze, Helmut Lachenmann, Wolfgang Rihm (βάζω ονόματα "κλασικών" μόνο συνθετών γιατί ο πρόεδρος αναρωτιέται για νέο Μπετόβεν, τι να κάνουμε; αυτός είναι ο πόνος κι ο καημός του, να ξέρει και τι playlist να βάλει στο κανάλι της Βουλής. Αχ, ατίμη πχιότητα). Η λίστα θα μπορούσε να μεγαλώσει πολύ, αλλά υπάρχει ένα όνομα που ο Πρόεδρος θα έπρεπε να θυμάται, καθώς το κόμμα του επί χρόνια χρησιμοποιούσε την εισαγωγή από το πιο γνωστό του έργο, αναφέρομαι βέβαια στον Carl Orff. Κυρίε πρόεδρε, τα Carmina Burana σας λένε κάτι;

Εκτός αν ο Πετσάλνικος θεωρεί ότι όλοι οι παραπάνω δεν πιάνουν μία μπροστά στον σταλινικών διαστάσεων και έμπνευσης σοσιαλιστικό ρεαλισμό του Θεοδωράκη και ότι το Έχω ένα μυστικό και το διεθνές σουξέ Τα παιδιά του Πειραιά ισοφαρίζουν τον Μπετόβεν και τη γερμανική μουσική. Και δεν είναι μόνο ότι έκανε αυτή την καταγέλαστη δήλωση-μνημείο-άγνοιας, θέλει να βγει κι από πάνω και του κακόφανηκε όταν ο Νίκος Δήμου τον χαρακτηρίζει αστοιχείωτο. Μήπως έπρεπε να του πει και μπράβο που με αυτές τις λαϊκιστικές ανοησίες εκθέτει την χώρα;

ΥΓ: Απορώ πως του διέφυγε να επισημάνει ότι και η λέξη μουσική (Musik) είναι ελληνική, οπότε τι να μας πουν και οι Γερμανοί; Όταν εμείς συνθέταμε ύμνους στον Απόλλωνα, αυτοί τρώγαν βελανίδια. Μα κι αυτή η Ευγενία που είναι όταν την χρειάζεσαι;