Ιστορικά IV - πολιτική, πολιτισμός, Radical Chic

Αφού ο Rowlf μας αποκάλυψε μια ακόμη περίπτωση διαπλοκής πολιτικής και πολιτισμού, ας πάμε μερικά χρόνια πιο πίσω, στην ταραγμένη δεκαετία των '60s. Σ' ένα άρθρο του στο περιοδικό New York Magazine (ημερομηνία δημοσίευσης: 8 Ιουνίου 1970) που έχει μείνει μνημειώδες, ο συγγραφέας Tom Wolfe περιγράφει μια δεξίωση που είχε διοργανώσει ο Leonard Bernstein και η σύζυγός του για τους Black Panthers, μια "επαναστατική οργάνωση" των Μαύρων της εποχής. Δεν χρειάζεται να υπεισέλθω στα κοινωνιολογικά φαινόμενα (ιδίως το Radical Chic) που επισημαίνει ο συγγραφέας - το ίδιο το άρθρο (μάλλον δοκίμιο) είναι τεράστιο, προκαλεί όμως διάφορες συζητήσεις.

Sarah Palin: La divina

Τελικά την είχα παρεξηγήσει· είναι καλλιτεχνική φύση, απλά από σεμνότητα δεν το δείχνει…

(μιλάμε για πολύ avant-garde τζαζιά!)

Ιστορικά ΙΙΙ - ακόμη πιο παλιά, αναμνήσεις του Chopin και του Liszt

Αυτό το άρθρο (πάλι από το αρχείο των New York Times) θα μπορούσα να το παραθέσω χωρίς περαιτέρω σχόλια. Δημοσιεύθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1874 στους New York Times και αναφέρεται σε ένα καλοκαίρι της δεκαετίας του 1840. Μπορείτε άραγε να σκεφθείτε πώς θα ήταν οι βραδιές εκείνες; Να ακούτε τους σημαντικότερους πιανίστες της εποχής να παίζουν τα έργα τους (φαντάζομαι την επιδειξιομανία του Liszt) αλλά και πραγματικά σπουδαία μουσική; Πολύ ενδιαφέρον ότι ο Chopin, απευθυνόμενος προς τον Liszt, στους μεγάλους συνθέτες κατατάσσει, δίπλα στον Beethoven, και τον (όχι και πολυ-παιγμένο στις μέρες μας) Weber.

Music to my ears

Σας βάζω να ακούσετε το Vessel: Do You Be της Meredith Monk. Δε σας παραθέτω πληροφορίες για τη Monk (αν θέλετε μπορείτε να την ψάξετε στο δίκτυο) ούτε σχολιάζω το κομμάτι.

Και ο λόγος που το κάνω αυτό είναι για να μιλήσετε εσείς για αυτό χωρίς απαραίτητα να έχετε κάποια πληροφόρηση (έχετε, δεν έχετε, δεν έχει σημασία). Πώς σας φαίνεται; Ποια ήταν η αντίδρασή σας σε αυτό; Τι άλλα σχόλια έχετε για την μουσική αυτή; Θα ήθελα να μην κάνουμε κριτική ο ένας στον άλλο, να πούμε μόνο τι σκεφτόμαστε και πως αντιδρούμε στη μουσική αυτή· γι' αυτό, παρακαλώ, απαντήστε με κάθε ειλικρίνεια, χωρίς φόβο και πάθος.

(Υπόσχομαι να πω κι εγώ τι σκέφτομαι πιο μετά…)

Vessel- Do You Be Meredith Monk.mp3

Αποκάλυψη

Όπως έχουν καταλάβει οι αγαπητοί αναγνώστες μας, ο Statler βρίσκεται αυτήν την περίοδο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η επίσημη δικαιολογία του ταξιδιού ήταν πως τον είχε καλέσει ο Barack Obama να συμβάλλει με την πείρα και τις γνώσεις του την προεκλογική του εκστρατεία. (Τον ελεύθερό του χρόνο, όπως βλέπετε βέβαια, τον αφιερώνει στο μεγάλο του πάθος, τις ανασκαφές). Σε μια ανύποπτη στιγμή όμως, όταν νόμιζε πως η κάμερα δεν ήταν ανοιχτή, αποκαλύφτηκαν οι πραγματικές του προτιμήσεις. Ιδού:

Ιστορικά ΙΙ - συνέντευξη μ' ένα πιανίστα το 1912

O αυστριακός πιανίστας Gottfried Galston δίνει συνέντευξη στους Νew York Times εν όψει περιοδείας του στις ΗΠΑ το 1912 (ημερομηνία δημοσίευσης: 4 Νοεμβρίου 1912). Ο Scriabin, ο Ravel, ο Debussy, ο Busoni είναι σύγχρονοί του. Του άρεσει η μουσική για πιάνο του Schoenberg (την περίοδο της ελεύθερης ατονικότητας του τελευταίου - αναφέρεται στα Drei Klavierstücke, op. 11), αλλά δεν την εκτελεί, επειδή δεν την έχει καταλάβει ακόμη. Μεγάλους συνθέτες θεωρεί τους J.S. Bach, Beethoven, Chopin, Liszt και Brahms, μολονότι στα κοντσέρτα του τελευταίου δεν βρίσκει την πρωτοτυπία του Liszt. O Ravel του φαίνεται πιο ζωηρός από τον Debussy. Δεν εκτελεί το κοντσέρτο του Τchaikovsky για πιάνο, αλλά του αρέσει ο Rachmaninov. Xαρακτηρίζει γλυκανάλατο ("common sweet stuff") το κοντσέρτο του Grieg για πιάνο. Απόψεις μιας άλλης εποχής, πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Αυστρία και η Ρωσία ήταν ακόμη Αυτοκρατορίες. Στο βιολί μεσουρανεί ο Ysaye, στο πιάνο ως δάσκαλος ο Rubinstein. Νομίζω ότι η συνέντευξη αυτή είναι μια καλή (όχι, φυσικά, πλήρης) φωτογραφία του μουσικού κόσμου και του πιάνου της εποχής.

Καινούρια όπερα; Καλή ιδέα. Καλή τύχη. 2

The update of the update. Δύο νέα άρθρα για την καινούρια όπερα του John Adams που είχα αναφέρει στην ενημέρωση παλιότερης ανάρτησης, το πρώτο από το διαδικτυακό περιοδικό Slate και το δεύτερο από τους Times της Νέας Υόρκης, σχετικά με την πρεμιέρα της όπερας στην Μετ.

Bonus ένα άρθρο που θα ήθελα να γράψω εγώ. (Προτείνω να ψάξετε λίγο το Music Box του Slate. Θα βρείτε ενδιαφέροντα κείμενα.)