Ιστορικά ΙΙ - συνέντευξη μ' ένα πιανίστα το 1912

O αυστριακός πιανίστας Gottfried Galston δίνει συνέντευξη στους Νew York Times εν όψει περιοδείας του στις ΗΠΑ το 1912 (ημερομηνία δημοσίευσης: 4 Νοεμβρίου 1912). Ο Scriabin, ο Ravel, ο Debussy, ο Busoni είναι σύγχρονοί του. Του άρεσει η μουσική για πιάνο του Schoenberg (την περίοδο της ελεύθερης ατονικότητας του τελευταίου - αναφέρεται στα Drei Klavierstücke, op. 11), αλλά δεν την εκτελεί, επειδή δεν την έχει καταλάβει ακόμη. Μεγάλους συνθέτες θεωρεί τους J.S. Bach, Beethoven, Chopin, Liszt και Brahms, μολονότι στα κοντσέρτα του τελευταίου δεν βρίσκει την πρωτοτυπία του Liszt. O Ravel του φαίνεται πιο ζωηρός από τον Debussy. Δεν εκτελεί το κοντσέρτο του Τchaikovsky για πιάνο, αλλά του αρέσει ο Rachmaninov. Xαρακτηρίζει γλυκανάλατο ("common sweet stuff") το κοντσέρτο του Grieg για πιάνο. Απόψεις μιας άλλης εποχής, πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Αυστρία και η Ρωσία ήταν ακόμη Αυτοκρατορίες. Στο βιολί μεσουρανεί ο Ysaye, στο πιάνο ως δάσκαλος ο Rubinstein. Νομίζω ότι η συνέντευξη αυτή είναι μια καλή (όχι, φυσικά, πλήρης) φωτογραφία του μουσικού κόσμου και του πιάνου της εποχής.

Ιστορικά Ι - Van Cliburn

Ο Statler στο βασικό επιστημονικό του πεδίο, την ιστορία: ξεκινάμε με μια αναφορά στο μακρινό 1958, όταν ο ψυχρός πόλεμος είχε επεκταθεί και σε κάθε έκφανση της ανθρώπινης δραστηριότητας, όταν ακόμη και ο διαγωνισμός Tchaikovsky είχε διοργανωθεί για να διαγωνισθούν ο σοσιαλισμός με τον καπιταλισμό ως προς την παραγωγή (sic) πολιτισμού. Νικητής ανεδείχθη ένας απίθανος αμερικανός: ο Harvey Lavan Cliburn, Jr., γνωστός ως Van Cliburn. Ο/Η p=np μας είχε τονίσει την αξία της προσπάθειας του μαθητή σε σχέση με το σύστημα. Ίσως η περίπτωση του Van Cliburn, από μια ασήμαντη περιοχή του Τexas, να είναι παράδειγμα που να ενισχύει τη θέση του. Διαβάστε το σχετικό άρθρο του Τime της εποχής εκείνης. Πολλές συζητήσεις μπορούν να ξεκινήσουν μ' αυτό το άρθρο, από τη δυνατότητα ενός συστήματος να "παράγει" πολιτισμό, την οικειότητα που αισθανόταν ο ήρωάς μας στη Ρωσία, το ρόλο του δασκάλου που επέλεγε (ή που απέρριπτε) και τον αφορισμό σχετικά με τη μουσική που προτιμούσε ο Cliburn: "You can't love music enough to want to play it," he says, "without other kids thinking you're queer or something." (απόσπασμα από το άρθρο)

Και ένα δείγμα γραφής του σημαντικού αυτού πιανίστα:



(Tchaikovsky, 1o Concerto για πιάνο, 3ο μέρος, την ορχήστρα διευθύνει ο Κirill Kondrashin τη Φιλαρμονική της Μόσχας, Μόσχα - 1962)