Extensions

Όχι, δε θα ασχοληθώ με τα κομμωτήρια.

Όσοι χρησιμοποιείτε ως web browser το Safari κατεβάστε από εδώ το καινούριο Safari 5. Eίναι αρκετά πιο γρήγορο από το 4. Το νέο κόλπο με το Reader mode μου αρέσει, αλλά θα δείξει τελικά πόσο θα αποδειχθεί χρήσιμο.

Μετά από πιέσεις η Apple πρόσθεσε extensions για το Safari όπως πχ έχει ο Firefox. Να πω την αλήθεια την ιδέα των extensions την βρίσκω άνευ ουσίας, ανήκει στα features που μέχρι πρότινος οι Firefox και Chrome αναφέραν ως πλεονεκτήματά τους απέναντι στο Safari, αλλά σε μένα δε λέει τίποτα. Δε θέλω πολύπλοκο και βαρύ browser, και στο Firefox που χρησιμοποιώ ως δεύτερο browser μόνο δυο έχω εγκαταστήσει.

Ιδού μερικά extensions από τα πιο χρήσιμα (που λέει ο λόγος) που βρήκα για το Safari 5 (μα πότε πρόλαβαν, τη Δευτέρα το βγάλανε):

• Snapper
Σώζει μια σελίδα ως αρχείο png. Η μόνη χρήση που μπορώ να φανταστώ είναι αν κάποιος θέλει να σώσει ως εικόνα μια σελίδα που δε χωράει ολόκληρη στην οθόνη, γιατί αν χωράει στην οθόνη το extension αυτό είναι άχρηστο αφού και στο Mac OS X και στα Windows υπάρχουν keyboard shortcuts για screenshots.

• ScribeFire
Για να γράφεις και να ανεβάζεις αναρτήσεις στο blog σου. Δηλ. για να καταλάβω: είσαι τόσο βιαστικός που δεν προλαβαίνεις να κάνεις login στο blog για να γράψεις από εκεί; Το χρειάζεται κανείς αυτό πραγματικά;

• Gmail checker
Αδιάφορο. Αλλά τελείως…

• Reload button
Κάποιοι είχαν ενοχληθεί όταν η Apple άλλαξε το interface και τοποθέτησε το Reload στα δεξιά του web address (υποθέτω για λόγους συνέπειας με το interface του Mobile Safari στο iPhone). Αυτό το extension επαναφέρει το παλιό κουμπί. Οι περισσότεροι πάλι χρησιμοποιούμε το shortcut, cmd-R, οπότε δε μας πολυνοιάζει όπου κι αν βρίσκεται.

• AdBlock
Ένα από τα δυο που έχω εγκατεστημένο στο Firefox. Αλλά στο Safari για Mac ήδη κυκλοφoρεί σαν plugin το ClickToFlash που κόβει τις περισσότερες διαφημίσεις αφού είναι σε Flash, οπότε δεν θα το περάσω.

Κάτι ακόμα, εδώ και καιρό ψάχνω να βρω μια εναλλακτική λύση στο Flash player που βάζει το box.net για τα αρχεία ήχου. Μια λύση είναι να καλέσω το QuickTime ή όποιο media plugin χρησιμοποιεί κάθε σύστημα/browser. Ο λόγος που δεν το κάνω είναι ότι έτσι το αρχείο κάνει autobuffer αμέσως με το που φορτώσει η σελίδα και αν υπάρχουν αρκετά σε μια σελίδα (πράγμα που συμβαίνει συχνά στο blog) αυτή θα σέρνεται. Η λύση που προτείνει η Apple είναι χρήση javascript controls σε συνδυασμό με QuickTime ώστε να ξεκινά το buffering όταν κάποιος πατήσει play. Javascript όμως δεν ξέρω, ούτε έχω χρόνο και διάθεση να κάθομαι να μαθαίνω μόνο και μόνο για τα αρχεία ήχου των αναρτήσεων, χώρια που δεν είμαι σίγουρος ότι ο Blogger τα υποστηρίζει όλα αυτά. Η πιο απλή λύση που δε χρειάζεται κάποιο plugin ή ιδιαίτερο κόπο/γνώσεις είναι το audio tag που εισάγει το html5 στο οποίο μπορείς να ορίσεις παράμετρο preload="none". Δυο προβλήματα σε σχέση με αυτό:

• Το box.net που χρησιμοποιώ μέχρι στιγμής δε μοιάζει να ενθουσιάζεται με όλα αυτά, μια λειτουργεί, μια δε λειτουργεί (αυτό πρέπει να διορθώνεται σχετικά εύκολα: βρίσκω άλλη υπηρεσία που παίζει καλά με τα νέα web standards)

• Αυτή τη στιγμή οι μόνοι browsers που υποστηρίζουν το audio tag του html5 είναι από τη μια όσοι στηρίζονται στο WebKit δηλ. η συντριπτική πλειοψηφία των mobile browsers και από τους desktop o Safari και ο Chrome και από την άλλη ο Mozilla Firefox. Όμως ενώ ο Firefox υποστηρίζει το html5/audio tag δεν υποστηρίζει το mp3 αλλά έχει αυτό το δογματικό κόλλημα των λινουξο-οπενσορσάδων με το Theora ogg που κανείς εκτός από τη wikipedia δε χρησιμοποιεί και που όσο προχωράμε στη mobile εποχή θα γίνεται όλο και πιο ακατάλληλο και παρωχημένο. Οπότε σε Firefox το audio tag λειτουργεί μόνο αν χρησιμοποιήσει κανείς ogg αρχεία που όπως οι περισσότεροι απλά δε γουστάρω να χρησιμοποιήσω. Για να εξηγούμαι: μέσα σε ένα audio tag είναι δυνατόν κανείς να ορίσει δυο sources ένα με mp3 κι ένα με ogg. Ο Firefox θα χρησιμοποιήσει το ogg, οι WebKit browsers θα χρησιμοποιήσουν όποιο δηλώνεται πρώτο. Θα μπορούσα λοιπόν να ανεβάζω κάθε κομμάτι σε δυο φορμά mp3 και ogg. Δεν πρόκειται να το κάνω.

Σαν τεστ πάντως θα επιχείρησω να χρησιμοποιήσω παρακάτω το audio tag. Όσοι χρησιμοποιείτε Safari, Chrome ή κάποιον browser της οικογένειας WebΚit, αν θέλετε αφήνετε feedback για το πως (ή αν, λόγω box.net) λειτουργεί. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να δείτε το μήνυμα ότι browser σας δεν υποστηρίζει αυτό το html στοιχείο.

Πρόκειται φυσικά για ένα από τα Extensions του Morton Feldman, πιάνο παίζει η Aki Takahashi.

Extensions 3

Πικρές αλήθειες

When you play an instrument, you 're not only playing the instrument; the instrument is playing you. There's a role to play. And the problem I have with the performer is that my sense of the instrument is not that role-playing aspect. By role-playing I mean the baggage one brings to performing by demonstrating how good the instrumentalist is. They're not interpreting music; they're interpreting the instrument, and then the music. When Heifetz played Mozart, he was doing Mozart a favour. It was the violin he was playing, and then Mozart.

………………………

…I don't think it's now a time for performance, anyway. I think it's time for a lot young composers and a lot of not too young composers to perhaps also stop composing.

For me, a bad artist is an insane artist. And I think there are too many loonies writing music. And by loonies, I don't mean "kinky avant-garde”.

………………………

No, it’s not a question of styles. What’s compositional style? That’s a dangerous subject to begin with altogether. The only style a composer is allowed is his own. If he doesn’t have one, he should get out of music.

Morton Feldman

Η πρώτη παρατήρηση του Φέλντμαν βέβαια δεν ισχύει μόνο για όσους σολίστες έχουν να κάνουν με κάποιο μουσικό όργανο, ισχύει εξίσου και για τους τραγουδιστές, αλλά και τους μαέστρους κτλ. Πρώτος-πρώτος έρχεται στου νου ο Κάραγιαν. Μπορώ άνετα να αντικαταστήσω στην προτελευταία προτάση του Φέλντμαν τον Χάιφετς με τον Κάραγιαν και τον Μότσαρτ με τον Μπετόβεν.

(Αφήνω στην άκρη πόσο αυτό βολεύει τις δισκογραφικές γιατί μπλέκουν και άλλα πολλά στη μέση: Πόσο να πουλήσεις αν πουλάς συνεχώς Μπετόβεν, Μπετόβεν, Μπετόβεν, ενώ αν πουλάς Φουρτβένγκλερ, Κλέμπερερ, Κάραγιαν ο Μπετόβεν γίνεται απλά ένα υπόστρωμα, δεν έχει τόση σημασία και δεν θα γκρινιάξει κιόλας)

Ακούμε το κοντσέρτο για πιάνο του Μόρτον Φέλντμαν (μαζί με του Λουτοσλάφσκι είναι τα δυο πιο αγαπημένα μου κοντσέρτα για πιάνο από τον 20ό αιώνα). Το έργο παρουσιάζεται εξαιρετικά σπάνια, θα καταλάβετε αμέσως γιατί. Πρόκειται για ένα αντι-κοντσέρτο. Ο συνθέτης δεν το ονομάζει καν κοντσέρτο, χρησιμοποιεί τη σύμβαση που χρησιμοποιεί για πολλά έργα της ίδιας περιόδου: ο τίτλος δηλώνει τις ηχητικές (ηχοχρωματικές;) δυνατότητες/υλικό, δηλ. το ποια όργανα παίζουν, έτσι ένα έργο για σόλο πιάνο ονομάζεται απλά "Piano" και το κοντσέρτο για πιάνο ονομάζεται "Piano and Orchestra". Ο Φέλντμαν είναι συνεπής με όσα λέει παραπάνω, πέρα από την αφαιρετικότητα του τίτλου αφαιρεί και από τον σολίστ (και την ορχήστρα) κάθε τι περιττό (η αφαίρεση απασχόλησε μεγάλο τμήμα της αμερικανικής τέχνης στον 20ό αιώνα είτε μιλάμε για Αφηρημένο Εξπρεσιονισμό και το αντίστοιχό του στη μουσική που είναι η Σχολή της Νέας Υόρκης είτε για Μινιμαλισμό) και φτιάχνει ένα σολιστικό μέρος χωρίς το βάρος της δεξιοτεχνίας και τους κινδύνους-πειρασμούς της επίδειξης. Προχωρά μάλιστα ακόμα περισσότερο προσθέτει μέσα στην ορχήστρα ένα δεύτερο πιάνο που κάνει ακόμα πιο ερωτηματικό τον ήδη αποδυναμωμένο ρόλο του σολίστα. Συχνά μάλιστα το δεύτερο πιάνο λειτουργεί ως "σκιά" του σολιστικού: ακούμε μια μόνη συγχορδία από τον σολίστ (σε τέτοια αποσπασματικά και μεμονωμένα σχήματα έχει αναχθεί ο ρόλος του) και λίγο μετά αυτή ξανακούγεται από το βάθος της σκηνής που είναι τοποθετημένο το δεύτερο πιάνο. Τα παιχνίδια με την απόσταση από την οποία έρχεται το ηχόχρωμα του πιάνου είναι σχεδόν συνεχή σε όλο το κοντσέρτο. Ποιος τελικά είναι ο ρόλος του σολίστα και ποια η σχέση του με την ορχήστρα;

Piano and Orchestra.mp3

Τολμηρός και ανιδιοτελής σολίστας που ζητάει το έργο είναι ο Alan Feinberg, τη Συμφωνική του Νέου Κόσμου διευθύνει ο Michael Tilson Thomas.

Κι ένα τελευταίο ως κάποια απάντηση σε όλα τα παραπάνω: σύμφωνα με τον Leonard B. Meyer η συναισθηματική αντίδραση του κοινού σε μια μουσική έχει να κάνει με την εξοικείωση και τις προσδοκίες του ακροατηρίου. Ένα έργο που ανταποκρίνεται 100% στις προσδοκίες του ακροατηρίου είναι τελείως βαρετό, όπως αντίστοιχα και ένα έργο που δεν ανταποκρίνεται σε καμιά από τις προσδοκίες.