Κάλαντα

Πρέπει να ήμουν πολύ στραβό παιδί (κάτι που μάλλον χειροτέρεψε με το πέρασμα του χρόνου). Δε μου άρεσε σχεδόν τίποτε από αυτά που συνήθιζαν να κάνουν τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Ένα από αυτά ήταν τα κάλαντα. Ποτέ δε μου άρεσαν τα κάλαντα. Δεν ήθελα να βγαίνω να τα λέω. Τα έλεγα μόνο όταν με βάζανε με το ζόρι σε γιαγιάδες και κάτι ξεχασμένες θείες στις οποίες με σέρνανε τέτοιες μέρες.

Δυο προβλήματα είχα με τα κάλαντα. Πρώτον, έβρισκα ότι ήταν απίστευτα άσχημα τραγούδια. Ήταν πολύ κακή και βαρετή μουσική, κάποιος αφάνταστα ατάλαντος, αν όχι εντελώς ηλίθιος, πρέπει να τα είχε σκαρφιστεί, άλλη εξήγηση δεν υπήρχε. Η μόνη άλλη μουσική που συναγωνιζόταν αυτά τα χάλια ήταν ο εθνικός ύμνος. Δεν ήθελα να τα ακούω κι ακόμα περισσότερο δεν ήθελα να τα τραγουδήσω. Δεύτερον, αισθανόμουν ότι το να βγαίνω στη γειτονιά να λέω κάτι τόσο κακό για να μου δώσουν χρήματα ήταν τρελή απάτη. Ήταν σα να πουλάς στον άλλο κάτι σκάρτο. Αν ήταν ωραία μουσική και τραγουδιόταν όμορφα κι όχι με φάλτσα γκαρίσματα τότε ίσως να το συζητούσα, ίσως να άξιζε οι άλλοι να σου δώσουν κάτι για τον κόπο σου, αν τους είχε αρέσει. Αλλά έτσι κι αλλιώς όπως γινόταν όλο το πράγμα είχε ένα στοιχείο εκβιασμού ("τα είπα, κατέβαινε τώρα") που με ενοχλούσε και δεν ήθελα να έχω σχέση.

Σήμερα η γνώμη μου για τα κάλαντα εξακολουθεί να είναι η ίδια που είχα όταν ήμουν παιδί.

(Τσουρνεμένο από τον New Yorker)

Η παγκοσμιοποίηση και το πανανθρώπινο μήνυμα των Χριστουγέννων

[Αυτό το είχα να κάθεται στα πρόχειρα πολύ καιρό, αλλά φαίνεται ότι ο μάγειρας επειγόταν να κάνει το come out του και ο Statler να ξεδιπλώσει το κληρονομικό του χάρισμα. Ας είναι, έστω και καθυστερημένα…]

Μπαρδόν; (Τίτλοι & σημειώματα revisited)

Γενικά δεν έχω πολύ διάθεση αλλά αυτό με γαργαλάει να το ανεβάσω. Χωρίς περισσότερο σχολιασμό σας αφήνω να απολαύσετε ένα ακόμα σημείωμα:

ΦΩΣ ΙΙ για ορχήστρα εγχόρδων

Το έργο έχει ένα περιεχόμενο που ταυτίζεται με την αισθητική προοπτική του ωκεάνιου ανθρώπου που βρίσκεται σε μία κατάσταση ψυχονοητικής ολοκλήρωσης. Η έννοια του ψυχικού φωτός που ταυτίζεται με πανανθρώπινες αξίες και ιδέες, είναι πάντα επίκαιρη σ' ένα κόσμο ταραγμένο, παράλογο, όπου οι αξίες καθημερινά ευτελίζονται και το δώρο της ζωής γίνεται ένα ταξίδι στη δυστυχία, τη θλίψη και τη μοναξιά. Η ανθρώπινη ύπαρξη αγωνιά, γιατί η ζωή μας δωρίστηκε ώστε στη διάρκειά της να μετατρέψουμε όσο περισσότερη ύλη σε πνεύμα, και η ίδια κατά τεκμήριο στην ολότητά της μένει να γίνεται μια ματαιότητα.

Η δομή του έργου έχει μια σαφήνεια:

     Α             B        Ανάπτυξη     Coda

a-b-c-a   a-b-a        A+B             a+b

Η αρχή με κινήσεις αργές δημιουργεί την αίσθηση μιας έκφρασης αέναου και παράλληλα τα πρώτα βιολιά αναπαράγουν με γρήγορες κινήσεις υπερκείμενων οκτάβων την αιώνια αντίληψη της καθαρότητας του φωτός. Υπάρχει πάντα η μυστική διάθεση κάθε μιας ψυχής να ανελιχθεί τη σκάλα της λύτρωσης προς την ολοκλήρωση. Η μουσική συμπαρασύρει με μια μεγάλη γκάμα από ηχοχρώματα την ψυχική μας κατάσταση για μια υπέρβαση σε ανώτερο συντονισμό. Στην ουράνια θύμηση της ψυχονοητικής μας μορφής, όπου η διάσταση αυτή είναι και ο κόσμος όπου και ανήκουμε ή και που θα επιστρέψουμε μέχρι την Θέωσή μας!

Το "ΦΩΣ ΙΙ" επιθυμεί να αποτελέσει μια μυστική εμπειρία ανώτατου συντονισμού της ψυχής μας με το "επέκεινα". Να γίνει μία έκφραση πόθου για απελευθέρωση απ' αυτό το είδος φυλακής… απ' αυτό το σχίσμα του υπό ― και του αντί-κειμένου, μια αίσθηση αιώνιας έκφρασης του Απόλυτου… σ' ένα άχραντο κόσμο με τις δυνάμεις του Είναι μας στο φόντο… του Όλου, μια επαφή με των κόσμο των ασωμάτων!

Η τρελή φαντασίωση του Rowlf

Ας αφήσουμε τα πιο σοβαρά (λέμε τώρα) για αργότερα…

Όχι, αγαπητοί αναγνώστες, μη μου λακίσετε. Δεν πρόκειται να αποκαλύψω τις σεξουαλικές μου φαντασιώσεις και να σας φρικάρω τελείως.

Όπως όλοι ξέρετε αύριο το πρωί, παραμονή Χριστουγέννων, βγαίνουν παγανιά οι καλικάντζαροι, δηλαδή τα παιδάκια, να πουν τα κάλαντα. Τέτοιες μέρες τα νεύρα του φτωχού Rowlf γίνονται τσατάλια, κορδέλες κτλ Το κάθε βλαμμένο θα πιάσει το τσίγκινο τρίγωνό του και θα πάρει σβάρνα να τρομοκρατήσει τη γειτονιά με την ερμηνευτική του ταλεντάρα, με φωνή τόσο φάλτσα και στριγκή που ρίχνει μπεκάτσα ανάσκελα (για να μη σχολιάσω και το αριστουργηματικό ρεπερτόριο).

Καθώς μου χτυπούν την πόρτα και ακούω το "να τα πουυυύμε;" φαντασιώνω ότι ανοίγοντας δε θα αντικρίσω τους συνήθεις υπόπτους αλλά θα ξεκινήσει αυτό:

Jingle Bells.mp3