18/6/11
17/6/11
13/6/11
Παραλλαγές για μια πόρτα κι έναν στεναγμό
Ένα από τα θέματα με τα οποία ασχολείται η θεωρία της ηλεκτροακουστικής μουσικής έχει να κάνει με τη σχέση της αισθητικής πληροφορίας και της προέλευσης του ήχου, και τους διαφορετικούς τρόπους που αυτές οι έννοιες μπορεί να προσεγγιστούν από έναν ακροατή.
Για παράδειγμα, ο ήχος μιας σταγόνας νερού που στάζει, είναι συνδεδεμένος με πολύ συγκεκριμένες εικόνες και έννοιες. Όχι μόνον αυτό αλλά ακόμα περισσότερο το γεγονός πως όταν ακούμε αυτόν τον ήχο τον αναγνωρίζουμε, αναγνωρίζουμε την προέλευσή του, ξέρουμε τι ακούμε, δε χρειάζεται να μας πει κάποιος τι ήταν, υπάρχει με άλλα λόγια σημασιακή πληροφορία η οποία μάλιστα κυριαρχεί. Aπό τη στιγμή λοιπόν που σε έναν ήχο γίνεται αντιληπτή κάποια σημασιακή πληροφορία (πχ καταλάβουμε ότι ακούμε το φύσημα του αέρα) το συνηθέστερο δεν καθόμαστε να προσέξουμε τις υπόλοιπες ιδιότητες αυτού του ήχου, το μυαλό μας τον έχει αναγνωρίσει, τον έχει τακτοποιήσει και δεν ασχολείται περισσότερο μαζί του.
Το ενδιαφέρον σημαντικού κομματιού της σύγχρονης μουσικής για τους ήχους που προέρχονται από την καθημερινότητά μας ήταν ένα σημείο που δυσκόλευε πάντα το κοινό που πηγαίνοντας σε μια συναυλία προσδοκά να ακούσει “μουσική” όχι “θορύβους, πόρτες, παράθυρα και λοιπά κλαπατσίμπαλα”. Μπορεί ο John Cage καθισμένος δίπλα από το παράθυρό του να έβρισκε πιο ενδιαφέροντες τους ήχους της κίνησης στο δρόμο από μια Συμφωνία του Beethoven ή ο Γιάννης Ξενάκης να εξηγούσε πόσο του άρεσε να παρατηρεί τον ήχο του πλήθους στο γήπεδο αλλά η παρατήρηση της αισθητικής ποιότητας αυτών των ηχητικών γεγονότων δεν είναι κάτι που βρίσκεται στη φύση μας. Πολύ απλά το μυαλό μας από μόνο του δεν ακούει έτσι, δεν εστιάζει εκεί. Πρέπει κανείς να εκπαιδευτεί και να καταβάλει συνειδητή προσπάθεια για να προσέχει αυτά τα πράγματα. Σε αυτό το σημείο εντοπίζονται ταυτόχρονα κάποια από τα δυνατά σημεία αλλά και οι αδυναμίες της avant garde. Από τη μια κατάφερε να υπερβεί κάποια όρια, από την άλλη πάντα θα υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι του κόσμου που είτε δε θα μπορεί είτε δε θα θέλει να ξεπεράσει αυτά τα όρια.
Για παράδειγμα, ο ήχος μιας σταγόνας νερού που στάζει, είναι συνδεδεμένος με πολύ συγκεκριμένες εικόνες και έννοιες. Όχι μόνον αυτό αλλά ακόμα περισσότερο το γεγονός πως όταν ακούμε αυτόν τον ήχο τον αναγνωρίζουμε, αναγνωρίζουμε την προέλευσή του, ξέρουμε τι ακούμε, δε χρειάζεται να μας πει κάποιος τι ήταν, υπάρχει με άλλα λόγια σημασιακή πληροφορία η οποία μάλιστα κυριαρχεί. Aπό τη στιγμή λοιπόν που σε έναν ήχο γίνεται αντιληπτή κάποια σημασιακή πληροφορία (πχ καταλάβουμε ότι ακούμε το φύσημα του αέρα) το συνηθέστερο δεν καθόμαστε να προσέξουμε τις υπόλοιπες ιδιότητες αυτού του ήχου, το μυαλό μας τον έχει αναγνωρίσει, τον έχει τακτοποιήσει και δεν ασχολείται περισσότερο μαζί του.
Το ενδιαφέρον σημαντικού κομματιού της σύγχρονης μουσικής για τους ήχους που προέρχονται από την καθημερινότητά μας ήταν ένα σημείο που δυσκόλευε πάντα το κοινό που πηγαίνοντας σε μια συναυλία προσδοκά να ακούσει “μουσική” όχι “θορύβους, πόρτες, παράθυρα και λοιπά κλαπατσίμπαλα”. Μπορεί ο John Cage καθισμένος δίπλα από το παράθυρό του να έβρισκε πιο ενδιαφέροντες τους ήχους της κίνησης στο δρόμο από μια Συμφωνία του Beethoven ή ο Γιάννης Ξενάκης να εξηγούσε πόσο του άρεσε να παρατηρεί τον ήχο του πλήθους στο γήπεδο αλλά η παρατήρηση της αισθητικής ποιότητας αυτών των ηχητικών γεγονότων δεν είναι κάτι που βρίσκεται στη φύση μας. Πολύ απλά το μυαλό μας από μόνο του δεν ακούει έτσι, δεν εστιάζει εκεί. Πρέπει κανείς να εκπαιδευτεί και να καταβάλει συνειδητή προσπάθεια για να προσέχει αυτά τα πράγματα. Σε αυτό το σημείο εντοπίζονται ταυτόχρονα κάποια από τα δυνατά σημεία αλλά και οι αδυναμίες της avant garde. Από τη μια κατάφερε να υπερβεί κάποια όρια, από την άλλη πάντα θα υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι του κόσμου που είτε δε θα μπορεί είτε δε θα θέλει να ξεπεράσει αυτά τα όρια.
8/6/11
How to opera germanly!
- The director is the most important personality involved in the production. His vision must supersede the requirements of the composer and librettist, the needs of singers, and especially the desire of the audience, those overfed fools who want to be entertained and moved.
- The second most important personality is the set designer.
- Comedy is verboten except when unintentional. Wit is for TV-watching idiots.
7/6/11
testing… testing…
Η 8η Ιουνίου 2011 είναι η World IPv6 Day. Για να δούμε, θα "κρασάρει" το σύμπαν, έφτασαν τα ύστερα κόσμου και άλλα γλαφυρά;
TMI
Εδώ και αρκετά χρόνια παρακολουθώ τα events της Apple με τις παρουσιάσεις νέων προϊόντων. Δε θυμάμαι άλλη φορά να έχουν βγάλει τόσα πολλά μαζί. Η έναρξη του WWDC αποδείχθηκε ένας δίωρος καταιγισμός ανακοινώσεων. Από κάποια στιγμή και μετά δεν είχα ούτε το κουράγιο να αντιδράσω. Θα μας πάρει κάποιο καιρό μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι σημαίνουν όλα όσα παρουσιάστηκαν για το μέλλον της πλατφόρμας.
Από την άλλη με στενοχώρησε η εικόνα του Steve Jobs. Καταβεβλημένος περισσότερο από κάθε άλλη φορά, έδειχνε έτοιμος να καταρρεύσει, ακόμα και η φωνή του αλλαγμένη ―καταλάβαινες ότι δυσκολευόταν και στην άρθρωση.
Video stream της παρουσίασης μπορείτε να βρείτε εδώ.
Από την άλλη με στενοχώρησε η εικόνα του Steve Jobs. Καταβεβλημένος περισσότερο από κάθε άλλη φορά, έδειχνε έτοιμος να καταρρεύσει, ακόμα και η φωνή του αλλαγμένη ―καταλάβαινες ότι δυσκολευόταν και στην άρθρωση.
Video stream της παρουσίασης μπορείτε να βρείτε εδώ.
3/6/11
Ρυθμίσεις, ρυθμίσεις, ρυθμίσεις
(…κατά το developers, developers, developers)
Τόσο καιρό η εμφάνιση του blog είχε παραμείνει η ίδια, προχθές κάναμε μια ανανέωση. Όχι, τίποτα δραματικό. Άνοιξα λοιπόν το blog στους web browsers που έχω εγκατεστημένους (Safari 5 και Firefox 4). Έβαλα και τον Σουηδό να τσεκάρει τι γίνεται και με τον Chrome που χρησιμοποιεί. Όλα καλά, αλλά τα τεστ είχαν γίνει στο Mac OS, ήθελα να δω τι γίνεται και στα Windows.
Πήρα βαθιά ανάσα, έκλεισα τη μύτη και άνοιξα το Parallels για να ανεβάσω τα Windows. Ήδη από το Login screen είχα αρχίσει να σιχτιρίζω τον Bill Gates και όλο του το σόι. Με περισσή αηδία άνοιξα τον Internet Explorer και έβαλα να φορτώσει το blog. Μόλις εμφανίστηκε το κείμενο στην οθόνη μια κραυγή αποτροπιασμού μου ξέφυγε. Το ότι ο μηχανισμός που κάνει rendering τις γραμματοσειρές στα Windows είναι για τα μπάζα το ήξερα, αλλά αυτό που έβλεπα έκανε τα μάτια μου να πονούν. Ήταν πολύ χειρότερα από αυτό που θυμόμουν.
Τόσο καιρό η εμφάνιση του blog είχε παραμείνει η ίδια, προχθές κάναμε μια ανανέωση. Όχι, τίποτα δραματικό. Άνοιξα λοιπόν το blog στους web browsers που έχω εγκατεστημένους (Safari 5 και Firefox 4). Έβαλα και τον Σουηδό να τσεκάρει τι γίνεται και με τον Chrome που χρησιμοποιεί. Όλα καλά, αλλά τα τεστ είχαν γίνει στο Mac OS, ήθελα να δω τι γίνεται και στα Windows.
Πήρα βαθιά ανάσα, έκλεισα τη μύτη και άνοιξα το Parallels για να ανεβάσω τα Windows. Ήδη από το Login screen είχα αρχίσει να σιχτιρίζω τον Bill Gates και όλο του το σόι. Με περισσή αηδία άνοιξα τον Internet Explorer και έβαλα να φορτώσει το blog. Μόλις εμφανίστηκε το κείμενο στην οθόνη μια κραυγή αποτροπιασμού μου ξέφυγε. Το ότι ο μηχανισμός που κάνει rendering τις γραμματοσειρές στα Windows είναι για τα μπάζα το ήξερα, αλλά αυτό που έβλεπα έκανε τα μάτια μου να πονούν. Ήταν πολύ χειρότερα από αυτό που θυμόμουν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)