Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς πρωτάκουσα την φράση του τίτλου. Για καιρό μου φαινόταν απλά αστεία. Ήμουν πιτσιρικάς, στην "επαναστατημένη" μου περίοδο, είχα αρχίσει να ανακαλύπτω τη σύγχρονη μουσική και είχα σαγηνευτεί από τους νέους ηχητικούς κόσμους που έφτιαχνε. Ο Σοπέν, ο Τσαϊκόφσκι και οι λοιποί ρομαντικοί συνθέτες ακούγονταν προσβλητικά μπανάλ και γλυκεροί στα αφτιά μου.
Ειδικά με τον Σοπέν, είχα μεγάλο πρόβλημα, αλλεργία. Μου μύριζε φορμόλη και γιαγιαδίλα. Μάταια η δασκάλα μου διαμαρτύρονταν, "Γίνεται, μωρέ, πιανίστας που να μην πιάνει Σοπέν στα χέρια του;" η απάντηση μου ήταν σταθερά, "Γίνομαι εγώ". Με τον Statler που ήμαστε συμμαθητές από το σχολείο και το ωδείο και που πάντα λάτρευε τον Σοπέν έχουμε κάνει αναρίθμητους καυγάδες για το θέμα. Φαίνεται λοιπόν πως έχω αρχίσει να γερνάω γιατί εδώ και καιρό εκτιμώ όλο και περισσότερο αυτή τη μουσική.
Ή ίσως αυτή η αρνητική αντίδρασή μου να ήταν γιατί έφαγα στη μάπα μεγάλες ποσότητες κακοπαιγμένου Σοπέν· και υπάρχουν ολόκληρα βουνά κακοπαιγμένου Σοπέν στα οποία εξακολουθώ να έχω οξεία δυσανεξία· τα αναγνωρίζετε από το rubato που έχει γίνει ξεχειλωμένο και τη "ρομαντική εκφραστικότητα" που δεν είναι παρά επί σκηνής αυνανισμός. Κακός Σοπέν είναι και ο ακριβώς ανάποδα παιγμένος Σοπέν, ο Σοπέν που παίζεται λες και είναι Prokofiev. Ακόμα θυμάμαι κριτική γνωστού περιοδικού για την ηχογράφηση των σπουδών από τον Peter Donohoe με τίτλο "Chopin that you wouldn't give to your grandma". Και ποιος είπε ότι για να θεραπεύσουμε τον Σοπέν από τον άκρατο συναισθηματισμό από τον οποίο πάσχουν οι περισσότερες εκτελέσεις πρέπει να παίξουμε σαν να πρόκειται για την επίθεση των βαρβάρων; Να επιβάλλουμε μια σύγχρονη αισθητική αντίληψη επάνω στη μουσική του Γαλλοπολωνού;
Η σοπενική ερμηνεία δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση, πρόκειται για μια λεπτότατη ισορροπία, λίγο να ξεφύγει κανείς μπορεί να καταλήξει σε απολύτως γελοία αποτελέσματα· οι μουσικοί που πετυχαίνουν αυτή την ισορροπία είναι λίγοι και για αυτό αξίζουν την προσοχή και το σεβασμό μας.
Έτσι με πολύ μεγάλη χαρά ακούω αυτές τις μέρες τον καινούριο δίσκο του Rafał Blechacz με τα κοντσέρτα του Σοπέν. Για το νεαρό Πολωνό τα έχουμε ξαναπεί, αστέρι πρώτου μεγέθους.
Ένα επιπλέον πρόβλημα που παρουσιάζουν ειδικά τα κοντσέρτα του Σοπέν είναι η σχέση του σολίστα με την ορχήστρα. Κι εδώ είναι πολύ εύκολο να χαθεί η ισορροπία και να δοθεί η εντύπωση ότι μετά από έναν εύγλωττο πρόλογό της η ορχήστρα υποχωρεί άτακτα. H Concertgebouw υπό την διεύθυνση του Jerzy Semkow αποφεύγουν με επιτυχία αυτόν τον σκόπελο. Οι ηχητικοί όγκοι του πιάνου και της ορχήστρας είναι πάντα σε εξαιρετική ισορροπία και η συνοδεία παρακολουθεί πιστά και υποστηρίζει με τον καλύτερο τρόπο τον σολίστα.
Δεν μπορώ να σκεφτώ τι πιο χαρακτηριστικό από τα αργά μέρη αυτών των κοντσέρτων μπορεί να οδήγησε κάποιους να μιλήσουν για την "αυτοκρατορική μοναξιά του πιάνου". Και ο Blechacz αποδίδει την ευγένεια και τη χάρη αυτής της μουσικής ακριβώς όπως της αρμόζει.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Rafal Blechacz. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Rafal Blechacz. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
18/11/09
16/10/08
Ένα αστέρι γεννήθηκε
[Το δεύτερο μέρος για τα τραγούδια θα μου αργήσει κι άλλο στο μεταξύ ας ακούσουμε λίγο Σοπέν]
Τον Rafal Blechacz μου τον έκανε γνωστό ο Statler όταν μου είχε στείλει να δω κάποια βίντεο στο YouTube από το διαγωνισμό Σοπέν όπου νικητής αναδείχθηκε ο νεαρός αυτός Πολωνός. Συγκεκριμένα τα βίντεο που μου είχε στείλει ο Statler ήταν με το φινάλε της 3ης Σονάτας του Σοπέν. Πολύ απλά με τον μικρό έπαθα χοντρή πλάκα. Δεν ξέρω καλύτερη εκτέλεση αυτής της σονάτας. Στο YouTube θα βρείτε πολλές ερμηνείες από πολλούς διαφορετικούς πιανίστες· καμιά και κανένας δεν πλησιάζει την ερμηνεία του Blechacz. Ένας μεγάλος σοπενιστής γεννήθηκε.
Πρόσφατα αγόρασα το δίσκο που έβγαλε με τη Deutsche Grammophon με τα πρελούδια του Σοπέν και δε μπορώ να σταματήσω να τον ακούω. Τέτοια λεπτομέρεια στον ήχο και τη φράση δεν έχω ξανακούσει. Ούτε μπορώ να σκεφτώ εύκολα άλλον πιανίστα εδώ και αρκετές γενιές (ο Kissin για παράδειγμα δε μου αρέσει καθόλου) που να δίνει τόσο καλά τη σκέψη του γαλλοπολωνού. Είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι η παλιά παράδοση της σοπενικής ερμηνείας είχε εκλείψει· είναι ευτυχές το ότι ο Blechacz διαψεύδει αυτές τις εντυπώσεις. Ένας νέος πιανίστας που συνεχίζει την παράδοση των μεγάλων δασκάλων του πιάνου.
Απολαύστε μια πραγματικά μοναδική, συγκλονιστική ερμηνεία του πολύ γνωστού 4ου πρελουδίου σε μι ελάσσονα:
Δείτε επίσης το βίντεο από το διαγωνισμό με το φινάλε της 3ης Σονάτας:
Τον Rafal Blechacz μου τον έκανε γνωστό ο Statler όταν μου είχε στείλει να δω κάποια βίντεο στο YouTube από το διαγωνισμό Σοπέν όπου νικητής αναδείχθηκε ο νεαρός αυτός Πολωνός. Συγκεκριμένα τα βίντεο που μου είχε στείλει ο Statler ήταν με το φινάλε της 3ης Σονάτας του Σοπέν. Πολύ απλά με τον μικρό έπαθα χοντρή πλάκα. Δεν ξέρω καλύτερη εκτέλεση αυτής της σονάτας. Στο YouTube θα βρείτε πολλές ερμηνείες από πολλούς διαφορετικούς πιανίστες· καμιά και κανένας δεν πλησιάζει την ερμηνεία του Blechacz. Ένας μεγάλος σοπενιστής γεννήθηκε.
Πρόσφατα αγόρασα το δίσκο που έβγαλε με τη Deutsche Grammophon με τα πρελούδια του Σοπέν και δε μπορώ να σταματήσω να τον ακούω. Τέτοια λεπτομέρεια στον ήχο και τη φράση δεν έχω ξανακούσει. Ούτε μπορώ να σκεφτώ εύκολα άλλον πιανίστα εδώ και αρκετές γενιές (ο Kissin για παράδειγμα δε μου αρέσει καθόλου) που να δίνει τόσο καλά τη σκέψη του γαλλοπολωνού. Είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι η παλιά παράδοση της σοπενικής ερμηνείας είχε εκλείψει· είναι ευτυχές το ότι ο Blechacz διαψεύδει αυτές τις εντυπώσεις. Ένας νέος πιανίστας που συνεχίζει την παράδοση των μεγάλων δασκάλων του πιάνου.
Απολαύστε μια πραγματικά μοναδική, συγκλονιστική ερμηνεία του πολύ γνωστού 4ου πρελουδίου σε μι ελάσσονα:
Δείτε επίσης το βίντεο από το διαγωνισμό με το φινάλε της 3ης Σονάτας:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)