

Ήταν μια υπέροχη και γεμάτη εβδομάδα (και πάλι ευχαριστούμε, Waldorf!).
Η αίσθηση που μου έμεινε μοιάζει κάπως έτσι:
Από όλες τις συμφωνίες του Μότσαρτ που έτσι κι αλλιώς λατρεύω, το φινάλε αυτής το ξεχωρίζω ακόμα παραπάνω, είναι από τα πράγματα που ακούω και με τρελαίνει, που βρίσκω αδύνατον να συλλάβω στο σύνολό τους το πόσο όμορφα είναι. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία εδώ είναι η χρήση των δυναμικών, δηλ. των εντάσεων. Προσέξτε πως τις χρησιμοποιεί ο Μότσαρτ: οι διαφορετικές εντάσεις ορίζουν διαφορετικά επίπεδα και δημιουργείται μια εντύπωση μουσικής προοπτικής. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πράγματα που είναι πιο κοντά σε μας ακούγονται πιο δυνατά ενώ άλλα που βρίσκονται μακρύτερα ακούγονται πιο σιγά. Είναι κάποια σημεία που αυτή η "τρισδιάστατη" γραφή γίνεται ιδιαίτερα εμφανής πχ ακούστε περίπου από το 2'40" στην ηχογράφηση που έβαλα. Υπάρχουν δυο επίπεδα ένα σε δυνατή ένταση και ένα σε χαμηλή. Αυτό που είναι σε δυνατή δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται ακριβώς μπροστά μας και μας εμποδίζει να "δούμε" αυτό που βρίσκεται από πίσω πιο μακρυά. Αυτό το δεύτερο το βλέπουμε μόνο στα "χωρίσματα", τις παύσεις, του πρώτου. Νομίζω ότι χρειάστηκε να φτάσουμε στα μέσα του 20ου αιώνα για να ξανακούσουμε κάτι τέτοιο (στο ενδιάμεσο διάστημα δε μου έρχεται κάτι άλλο έτσι στα πρόχειρα στο μυαλό που να είναι εξίσου επιτυχημένο). Και δεν είναι μόνο θέμα επιπέδων και "προοπτικής", ας μου επιτραπεί να παραλληλίσω την τεχνική του Μότσαρτ σε αυτό το μέρος με πράγματα όπως η ασυνέχεια στη μορφή του Olivier Messiaen!
Πραγματικά η λέξη εδώ είναι: μεγαλοφυές!
Όλα τα παραπάνω με ένα τρόπο που δεν ξέρω πως ακριβώς να εξηγήσω έχουν συσχετιστεί στο μυαλό μου με μια συζήτηση από τις πολλές που κάναμε αυτή την εβδομάδα που μας πέρασε με τον Waldorf και τον μάγειρα όπου συγκρίναμε και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε καλύτερα τον τρόπο που ο καθένας από την πλευρά του προσεγγίζει το ίδιο αντικείμενο, τη μουσική. Αλλά περισσότερα προσεχώς…