25/3/21
Η μάσκα σώζει
Έβλεπα το βίντεο με την κατάθεση στεφάνων που ο Κάρολος δάκρυσε. Είμαστε σίγουροι ότι δε δάκρυσε που άκουγε την μπάντα;
23/3/21
Blast from the past
To 1997 ο Ιάννης Ξενάκης σε συνέντευξη του προκειμένου να υπερασπιστεί τα πρωτοποριακά κινήματα και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την πρόοδο μας προτρέπει να μη κοιτούμε πολύ πίσω γιατί θα στραβολαιμιάσουμε. Περίεργη συμβουλή από κάποιον που εμμονικά σε όλη τη ζωή του κοιτούσε στον αρχαίο ελληνικό κόσμο.
Δε σκοπεύω να ασχοληθώ περισσότερο γιατί ο Ξενάκης βρίσκεται πλέον πίσω οπότε ακολουθώντας τη συμβουλή του προτρέπω να μην τον κοιτούμε πολύ.
17/3/21
Που πα ρε Καραμήτρο
Από τη σειρά συναυλιών η ΚΟΘ στο ΚΑΠΗ Γιαννιτσών.
Ο μαέστρος δεν πείθει ούτε τη μαμά του.
Ο πιανίστας διάβαζε όλο το Τσέρνι του στην Α’ μέση.
Από μένα είναι όχι.
25/1/21
8/1/21
Τσέρνι για πιάνο και ορχήστρα 2
Κυριολεκτικά αυτή τη φορά
Και το μόνο ερώτημα που έχω είναι τι είδους ψυχαναγκασμό πρέπει να έχει κανείς για να καθίσει να ετοιμάσει για συναυλία έργο του μεγαλύτερου εφιάλτη κάθε μαθητή πιάνου;
Το κοντσέρτο ακούγεται (τα 10 λεπτά που άντεξα να ασχοληθώ) σαν αυτό που φαντάζεται κανείς, ασκήσεις και κλίμακες με συνοδεία ορχήστρας.
5/1/21
Τσάι και Συμπάθεια
Ομοφοβικοί Πολωνοί ιστορικοί έκρυβαν τα ερωτικά γράμματα του Φρεντερίκ Σοπέν
Όταν το μεγάλο έρωτα της ζωής σου τη λένε Γιώργο κανείς δεν εκπλήσσεται εκτός κι αν προσπαθεί πολύ.
20/5/19
26/3/19
Τσέρνι για πιάνο και ορχήστρα
Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Το Prologo e Introito (και πρόλογος και εισαγωγή), το Allegro, dolce e solenne; (και Allegro και solenne και έτσι και γιουβέτσι); Τη στιγμή που μπαίνει το πιάνο που είναι σαν να έβαλε στο repeat την εισαγωγή από το Τσαϊκόφσκι (πολύ ζήλια για το σουξέ του Ρώσου); Τη μεγαλομανία του εγχειρήματος; Το ότι το παίζουν ακόμα και δεν έχουν ρίξει την παρτιτούρα στην πυρά;
3/2/19
Με το στανιό
The first performance of a new and unfamiliar score is seldom a satisfactory test of the merits of the orchestration, and, on the other hand, it must be recognized that many well-known and well-loved symphonic masterpieces are made to sound well orchestrated only through sympathetic and understanding adjustment of the written parts in performanceΟ μισός Βάγκνερ και όλος ο Μπρούκνερ για αρχή…Walter Piston, Orchestration
(η υπογράμμιση δική μου)
26/8/18
100 χρόνια από τη γέννηση του Leonard Bernstein
(25 Αυγούστου 1918)
Αφιέρωμα από τους New York Times.
Και η απάντησή του στο ερώτημα: τι σημαίνει η μουσική;
"No matter what stories people tell you about what music means, forget them. Stories are not what music is. Music just is."
Και η απάντησή του στο ερώτημα: τι σημαίνει η μουσική;
"No matter what stories people tell you about what music means, forget them. Stories are not what music is. Music just is."
16/8/15
Wagner = Hitler ή γιατί στους κακούς (σχεδόν!) πάντα αρέσει η κλασσική μουσική
Ο Αlex Ross (βλέπετε δίπλα την παραπομπή στο "The Rest Is Noise") βρήκε επιτέλους μια ταινία, όπου η κλασσική μουσική αρέσει στους καλούς, ενώ είναι αδιάφορη για τους κακούς - πρόκειται για την πλέον πρόσφατη εκδοχή της σειράς ταινιών Mission: Impossible (Mission: Impossible - Rogue Nation). Αξίζει να διαβάσετε το άρθρο του στον New Yorker, όπου περιγράφει τα κλισέ της κλασσικής μουσικής στα blockbusters, ενώ έχει και ενδιαφέροντα αντίστροφα παραδείγματα (λ.χ. από την ταινία "Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά" του Χίτσκοκ). Έχει ενδιαφέρον η εκδοχή, που αναφέρει μεταξύ σοβαρού και αστείου, και συνδέει την ταύτιση των κακών με την κλασσική μουσική με την (υποτιθέμενη) ταύτιση του Βάγκνερ με τον Χίτλερ. Eπισημαίνει την αντιστροφή ρόλων, καθώς στην τελευταία Επικίνδυνη Αποστολή ο κακός αδιαφορεί για την Τurandot που παίζει στην Κρατική Όπερα της Βιέννης.
ΥΓ. Δείτε πώς ο Lalo Schifrin, συνθέτης του θέματος της Επικίνδυνης Αποστολής, είναι επηρεασμένος από τον δάσκαλό του Olivier Messiaen.
ΥΓ. Δείτε πώς ο Lalo Schifrin, συνθέτης του θέματος της Επικίνδυνης Αποστολής, είναι επηρεασμένος από τον δάσκαλό του Olivier Messiaen.
10/2/15
Σφήνα
Πριν μερικές εβδομάδες ο μάγειρας ζήτησε τη γνώμη μου για το φινάλε που έγραψε ο Λουτσιάνο Μπέριο για την Turandot. Του απάντησα ότι μου αρέσει πολύ και ότι ελπίζω να καθιερωθεί και να γλυτώσουμε επί τέλους από το εντελώς δεύτερο και ξενέρωτο φινάλε του Αλφάνο. "Συμφωνώ", απάντησε ο μάγειρας, "είναι πολύ ωραίο, δραματικά σωστό και σαφώς προτιμότερο από αυτό του Αλφάνο αλλά είναι Μπέριο· με το που αρχίζει καταλαβαίνεις αμέσως ότι το έχει γράψει άλλος συνθέτης, σύγχρονος".
Καλώς ή κακώς έτσι θα γίνεται πάντα. Αν δηλαδή το ζητούμενο είναι καλή μουσική και όχι ακαδημαϊκή, άνευρη και ανούσια άσκηση ύφους. Έχουμε αρκετά παραδείγματα μουσικολόγων και συνθετών που έχουν συμπληρώσει έργα και μας έκαναν να χασμουριόμαστε. Αδύνατον να ξεχάσω πόσο είχα βαρεθεί κατά την ακρόαση της ολοκληρωμένης ημιτελούς (sic) του Σούμπερτ από ένα μουσικολόγο ―σύμφωνη μεν με το γράμμα του νόμου, από τα πιο ανιαρά δε πράγματα που έχω ακούσει ποτέ. Στην ίδια κατηγορία θα βάλω ακόμα και την ολοκλήρωση της Λούλου από τον Τσέρχα. Δε με πείθει.
Άκουγα λοιπόν σήμερα το 20ό κοντσέρτο για πιάνο σε ρε ελ. του Μότσαρτ με την καντέντσα που έγραψε για αυτό ο Μπετόβεν. Ήρθαν στο νου μου τόσο οι καντέντσες του Μπρίττεν για το 22ο, όσο και το φινάλε του Μπέριο.
Αν τα συμπληρώματα του Μπρίττεν και του Μπέριο ακούγονται ξένα ενώ του Μπετόβεν ακούγεται να “δένει” με το έργο, τότε μάλλον κανείς δεν ακούει προσεκτικά. Η καντέντσα του Μπετόβεν είναι Μπετόβεν μέσα σε Μότσαρτ και είναι το ίδιο (αν όχι περισσότερο) ξένη με το φινάλε του Μπέριο. Ο χειρισμός των μοτίβων και η έντονα δραματική γραφή της καντέντσας είναι χαρακτηριστικά του μπετοβενικού ιδιώματος και τελείως ξένα προς το στιλ του Μότσαρτ. Ο Μπετόβεν δεν κάνει καμία προσπάθεια να πλησιάσει τον Μότσαρτ, είναι τελείως αναπολογητικά Μπετόβεν. Σε αντίθεση ο Μπέριο φτιάχνει την εκδοχή του με πολύ σεβασμό και γνώση τόσο προς τον Πουτσίνι όσο και προς το συγκεκριμένο σκηνικό δράμα. Είναι όμως και αυτός ο εαυτός του. Και πολύ καλά κάνει, το φινάλε του δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς και να είναι προϊόν με καλλιτεχνικές αξιώσεις. Παρομοίως βρίσκω ότι θεματικά/συνθετικά ο Μπρίττεν είναι πιο κοντά στον Μότσαρτ από ότι ο Μπετόβεν. Αυτό που θολώνει τη διάκριση είναι η αρμονική γλώσσα: εκεί ο Μπετόβεν είναι πιο κοντά στον Μότσαρτ (χωρίς να ταυτίζεται, ήδη ξεφεύγει ―ούτως ή άλλως είναι και χρονικά πιο κοντά στον Μότσαρτ από ότι ο Μπρίττεν ή από ότι ο Μπέριο στον Πουτσίνι).
Να το πω αλλιώς: οι περισσότεροι εστιάζουν στην αντίθεση των προφανών χαρακτηριστικών που χρησιμοποιεί ο συνθέτης που συμπληρώνει (αν μας τα λέει στην καθαρεύουσα ή τη δημοτική) και όχι στο τι σχόλιο κάνει, τι μας λέει σε σχέση με αυτό που συμπληρώνει. Για αυτό βρίσκω περίεργο και ενδιαφέρον το ότι το φινάλε του Μπέριο μπορεί να ξενίζει ενώ η καντέντσα του Μπετόβεν όχι. Δε λέω ότι η αρμονική γλώσσα και τα λοιπά εξωτερικά χαρακτηριστικά δεν έχουν σημασία (απεναντίας) αλλά δεν είναι το μόνο κριτήριο.
Καλώς ή κακώς έτσι θα γίνεται πάντα. Αν δηλαδή το ζητούμενο είναι καλή μουσική και όχι ακαδημαϊκή, άνευρη και ανούσια άσκηση ύφους. Έχουμε αρκετά παραδείγματα μουσικολόγων και συνθετών που έχουν συμπληρώσει έργα και μας έκαναν να χασμουριόμαστε. Αδύνατον να ξεχάσω πόσο είχα βαρεθεί κατά την ακρόαση της ολοκληρωμένης ημιτελούς (sic) του Σούμπερτ από ένα μουσικολόγο ―σύμφωνη μεν με το γράμμα του νόμου, από τα πιο ανιαρά δε πράγματα που έχω ακούσει ποτέ. Στην ίδια κατηγορία θα βάλω ακόμα και την ολοκλήρωση της Λούλου από τον Τσέρχα. Δε με πείθει.
Άκουγα λοιπόν σήμερα το 20ό κοντσέρτο για πιάνο σε ρε ελ. του Μότσαρτ με την καντέντσα που έγραψε για αυτό ο Μπετόβεν. Ήρθαν στο νου μου τόσο οι καντέντσες του Μπρίττεν για το 22ο, όσο και το φινάλε του Μπέριο.
Αν τα συμπληρώματα του Μπρίττεν και του Μπέριο ακούγονται ξένα ενώ του Μπετόβεν ακούγεται να “δένει” με το έργο, τότε μάλλον κανείς δεν ακούει προσεκτικά. Η καντέντσα του Μπετόβεν είναι Μπετόβεν μέσα σε Μότσαρτ και είναι το ίδιο (αν όχι περισσότερο) ξένη με το φινάλε του Μπέριο. Ο χειρισμός των μοτίβων και η έντονα δραματική γραφή της καντέντσας είναι χαρακτηριστικά του μπετοβενικού ιδιώματος και τελείως ξένα προς το στιλ του Μότσαρτ. Ο Μπετόβεν δεν κάνει καμία προσπάθεια να πλησιάσει τον Μότσαρτ, είναι τελείως αναπολογητικά Μπετόβεν. Σε αντίθεση ο Μπέριο φτιάχνει την εκδοχή του με πολύ σεβασμό και γνώση τόσο προς τον Πουτσίνι όσο και προς το συγκεκριμένο σκηνικό δράμα. Είναι όμως και αυτός ο εαυτός του. Και πολύ καλά κάνει, το φινάλε του δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς και να είναι προϊόν με καλλιτεχνικές αξιώσεις. Παρομοίως βρίσκω ότι θεματικά/συνθετικά ο Μπρίττεν είναι πιο κοντά στον Μότσαρτ από ότι ο Μπετόβεν. Αυτό που θολώνει τη διάκριση είναι η αρμονική γλώσσα: εκεί ο Μπετόβεν είναι πιο κοντά στον Μότσαρτ (χωρίς να ταυτίζεται, ήδη ξεφεύγει ―ούτως ή άλλως είναι και χρονικά πιο κοντά στον Μότσαρτ από ότι ο Μπρίττεν ή από ότι ο Μπέριο στον Πουτσίνι).
Να το πω αλλιώς: οι περισσότεροι εστιάζουν στην αντίθεση των προφανών χαρακτηριστικών που χρησιμοποιεί ο συνθέτης που συμπληρώνει (αν μας τα λέει στην καθαρεύουσα ή τη δημοτική) και όχι στο τι σχόλιο κάνει, τι μας λέει σε σχέση με αυτό που συμπληρώνει. Για αυτό βρίσκω περίεργο και ενδιαφέρον το ότι το φινάλε του Μπέριο μπορεί να ξενίζει ενώ η καντέντσα του Μπετόβεν όχι. Δε λέω ότι η αρμονική γλώσσα και τα λοιπά εξωτερικά χαρακτηριστικά δεν έχουν σημασία (απεναντίας) αλλά δεν είναι το μόνο κριτήριο.
1/8/14
Ιστορικά VI: Οι επιστολές του Leonard Bernstein
Σε ένα πρόσφατο τεύχος του New York Review of Books δημοσιεύθηκε η βιβλιοπαρουσίαση/ βιβλιοκριτική των δημοσιευμένων επιστολών (επιμέλεια: Nigel Simeone) του μεγάλου Leonard Bernstein. Δεν χρειάζεται να προσθέσω πολλά για τον αναγνώστη στα όσα περιέχει η εξαιρετική αυτή παρουσίαση, αλλά να επισημάνω πόσο έντονα φαίνονται διάφορες πτυχές του χαρακτήρα του Lenny μέσα από την αλληλογραφία του (η έκδοση περιλαμβάνει και επιστολές με παραλήπτη τον Bernstein). Η σχέση του με τον Aaron Copland και τον Δημήτρη Μητρόπουλο, η ανάγκη του για να τον προσέχουν, ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούσε πάντοτε να προωθήσει τον εαυτό του, οι ευκαιρίες που πήρε και αξιοποίησε, αλλά και η σχέση του με τη σύζυγό του, της οποίας στο τέλος ράγισε την καρδιά. Μια έκδοση για μουσικόφιλους, πωρωμένους ιστορικούς, μπερνσταϊνικούς και μητροπουλικούς.
22/12/12
20/12/12
9/12/12
Μισό κιλό είναι αφέντη, να τ' αφήσω;
Τι είν' πάλι τούτο; Θα μου πείς πάνω από 500 κονσέρτα έγραψε ο άτιμος, όλο και κάποιο περίεργο όργανο θα βρισκόταν ανάμεσά τους. Το όργανο λέγεται violoncello da spalla. Την λέξη 'σπάλα' την ήξερα μόνο από τον χασάπη της γειτονιάς μας. Κοίτα να δεις τι μαθαίνει ο άνθρωπος.
Παίζει ο πολύς Sigiswald Kuijken, αλλά, μεταξύ μας, η εκτέλεση είναι πολύ βαρετή. Λίγο φταίει αυτός, λίγο το όργανο, λίγο κι ο συνθέτης.
30/11/12
iTunes 11
Να σου και το iTunes 11 σήμερα. Σε γενικές γραμμές το redesign καλοδεχούμενο. Το lifting στο εικονίδιο έκανε όλη τη διαφορά. Το προηγούμενο δε μου άρεζε το άλλαζα με το CandyBar. Ένα παράπονο το έχω με το νέο interface που δε μας αφήνει να δούμε τη βιβλιοθήκη ανά συνθέτη (αλλά τι να κάνουμε της "κλασικής" μας έχουν στο κλάσιμο), pas grave πάντως.
Το άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι στο καινούριο interface όταν ανοίγεις ένα άλμπουμ και σου βγάζει τα tracks έχουν βάλει έναν αλγόριθμο που πάει και κοιτάει τα χρώματα του εξωφύλλου και φτιάχνει από αυτά μια παλέτα τριών χρωμάτων που χρησιμοποιεί για το background και τους τίτλους, διάρκειες κτλ. Έξυπνο, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι λειτουργεί πάντα καλά.
Επιλέγω screenshots που πήρα από τη βιβλιοθήκη μου (κλικ/ταπ στις εικόνες για μεγέθυνση).
Τα παρακάτω (όπως και πάρα πολλά άλλα) νομίζω ότι είναι μια χαρά.
Ακόμα και αυτό βρίσκω ότι λειτουργεί καλά:
Όμως φαίνεται να το μπερδεύουν μερικές φορές τα παλιά εξώφυλλα της Deutsche Grammophon με το μεγάλο κίτρινο πλαίσιο και βραχυκυκλώνει. Πχ εξώφυλλο με το πασίγνωστο Three Flags του Jasper Johns:
Ακόμα χειρότερος κίτρινος όλεθρος:
Κατόπιν έχουμε και λέμε (κατηγορία από meeehhh μέχρι barf):
κτλ κτλ
Για να είμαστε δίκαιοι ορισμένα εξώφυλλα είναι μπλιαχ από μόνα τους (πχ αυτό της Esther Lamneck) οπότε τι να σου κάνει και το iTunes, άλλα άλλες φορές το εξώφυλλο είναι μια χαρά και τα χρώματα δυο τρομάρες. Επίσης τι είναι πάλι αυτό που κάποια βγαίνουν ξεθωριασμένα;
(Άντε μάγειρα ρίχ' το: "με τι κάθεσαι και ασχολείσαι πάλι;")
Το άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι στο καινούριο interface όταν ανοίγεις ένα άλμπουμ και σου βγάζει τα tracks έχουν βάλει έναν αλγόριθμο που πάει και κοιτάει τα χρώματα του εξωφύλλου και φτιάχνει από αυτά μια παλέτα τριών χρωμάτων που χρησιμοποιεί για το background και τους τίτλους, διάρκειες κτλ. Έξυπνο, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι λειτουργεί πάντα καλά.
Επιλέγω screenshots που πήρα από τη βιβλιοθήκη μου (κλικ/ταπ στις εικόνες για μεγέθυνση).
Τα παρακάτω (όπως και πάρα πολλά άλλα) νομίζω ότι είναι μια χαρά.
Ακόμα και αυτό βρίσκω ότι λειτουργεί καλά:
Όμως φαίνεται να το μπερδεύουν μερικές φορές τα παλιά εξώφυλλα της Deutsche Grammophon με το μεγάλο κίτρινο πλαίσιο και βραχυκυκλώνει. Πχ εξώφυλλο με το πασίγνωστο Three Flags του Jasper Johns:
Ακόμα χειρότερος κίτρινος όλεθρος:
Κατόπιν έχουμε και λέμε (κατηγορία από meeehhh μέχρι barf):
κτλ κτλ
Για να είμαστε δίκαιοι ορισμένα εξώφυλλα είναι μπλιαχ από μόνα τους (πχ αυτό της Esther Lamneck) οπότε τι να σου κάνει και το iTunes, άλλα άλλες φορές το εξώφυλλο είναι μια χαρά και τα χρώματα δυο τρομάρες. Επίσης τι είναι πάλι αυτό που κάποια βγαίνουν ξεθωριασμένα;
(Άντε μάγειρα ρίχ' το: "με τι κάθεσαι και ασχολείσαι πάλι;")
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)