Post-PC

Όλος ο κόσμος γελούσε πέρσι όταν παρουσιάστηκε το iPad. Ένα χρόνο μετά όλοι τρέχουν πανικόβλητοι να προλάβουν την Apple, αλλά η ζημιά έχει γίνει. Κανείς δεν βρίσκει αστείο το iPad τώρα.

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον. Από τον σωρό αυτών που φιλοδοξούν να ανταγωνιστούν το iPad έχω ξεχωρίσει μόνο την προσπάθεια της HP με το WebOS. Έχουν μερικές καλές ιδέες, αλλά μάλλον είναι αδύνατο να προλάβουν μια Apple που καλπάζει.

Στο μεταξύ έχει κυκλοφορήσει το Xoom από τη Motorola. Βλέποντας περί τίνος πρόκειται και το πως αντιμετωπίστηκε από τον τύπο παρατηρώ πάλι την με δυο μέτρα και σταθμά αντιμετώπιση από τη μια της Apple και από την άλλη των ανταγωνιστών της εξαιτίας μιας απεγνωσμένης προσπάθειας να βρεθεί επιτέλους μια ανταγωνιστική συσκευή άξια λόγου, να έχουν λίγο δράμα να πουλήσουν τα μέσα.

Βέβαια σε αυτή την προσπάθειά τους μερικοί το μόνο που καταφέρνουν είναι να γελοιοποιούνται και να χάνουν όποιο ίχνος αξιοπιστίας μπορεί να τους είχε απομείνει. Δεν μπορεί παρά να διασκεδάζει κανείς με διάφορους ανεκδιήγητους που στην προσπάθειά τους να θάψουν την Apple γράφουν διθυράμβους για το Xoom

Eight reasons the Motorola Xoom beats the iPad
Motorola Xoom versus the iPad 2 --- the Xoom is a clear winner

ενώ προηγουμένως έχουν γράψει για την ίδια συσκευή

Can't get your Motorola Xoom to work with your PC? Here's how to fix it.

Αφού το iPad είναι χειρότερο από το Xoom πρέπει μάλλον να υποθέσει κανείς ότι έχει πολύ περισσότερα προβλήματα, ότι το βγάζεις από το κουτί, το συνδέεις στον υπολογιστή και εκρήγνυται ή κάτι, χώρια που πρέπει να εγκαταστήσεις καμιά δεκαριά drivers (drivers? so '90s), να κάνεις αντίστοιχα restart και να το ρυθμίζεις με τις ώρες, εκτός κι αν όλη η χαρά του να έχεις μια tablet συσκευή βρίσκεται στο να περνάς ευχάριστα την ώρα σου κάνοντας έξαλλο, ατελείωτο troubleshooting, οπότε εκεί, ναι, το Xoom σκίζει…

Συσκευές όπως το iPad  έχουν αρχίσει να χαρακτηρίζονται ως post-PC devices. Παρουσιάζοντας το iPad 2 ο Steve Jobs εξήγησε πως η Apple αντιλαμβάνεται αυτή την κατηγορία συσκευών. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά κατά τον Jobs της post-PC τεχνολογικής εποχής  που μόλις ξεκινά είναι η απλότητα και αμεσότητα στο inteface και τη διάδραση (σε αντίθεση με την πολυπλοκότητα των desktop υπολογιστών / λειτουργικών συστημάτων). Με εξαίρεση την HP/Palm και φυσικά την Apple, οι υπόλοιποι έχω την εντύπωση πως κινούνται στην αντίθετη κατεύθυνση.

Διαβάστε αυτό το κείμενο του John Gruber που περιγράφει τι ακριβώς σημαίνει το post στο post-PC.

---

UPDATE:
Κάτι σχετικό με την πρώτη παράγραφο της ανάρτησης: Flummoxed, again

Δείτε επίσης το editorial του Joshua Topolsky στο Engadget.

Ο Σοπέν ως μινιμαλιστική αποκάλυψη

Frédéric Chopin: Prélude op. 28 no. 5 in D major

Philip Corner: The V⁹ chord which begins the Chopin D major Prelude as a revelation

A true revelation, it seems to me, will only emerge from stubborn concentration on a solitary problem. I am not in league with inventors or adventurers, nor with travelers to exotic destinations. The surest — also the quickest — way to awake the sense of wonder in ourselves is to look intently, undeterred, at a single object. Suddenly, miraculously, it will reveal itself as something we have never seen before.

Cesare Pavese, Dialoghi con Leucò

Music to my ears 10

Στο πρόχειρο κάθεται εδώ και καιρό ένα σχεδόν έτοιμο κείμενο με κάποιες παρατηρήσεις για το μινιμαλισμό στη μουσική. Σκόπευα να το τελειώσω, αλλά βαριέμαι αφάνταστα.

Στο μεταξύ πέφτω επάνω σε διάφορα διασκεδαστικά πράγματα, όπως το παρακάτω σχόλιο στο YouTube.

Η ατονική μουσική που προκάλεσε αυτό το ξέσπασμα είναι η σονάτα για πιάνο του Aaron Copland που είναι τονική μουσική, διάφωνη μεν, αλλά πάντως αδιαμφισβήτητα τονική μουσική.

Από το μυαλό μου περνούν διάφορες ιδέες για αναρτήσεις γύρω από τη διάκριση με όσο το δυνατόν πιο απλό τρόπο της συμφωνίας/διαφωνίας - τονικότητας/ατονικότητας, τις διαστάσεις που μπορεί να δώσουμε σε διαφορετικές ηχητικές αισθητικές, το πόσο άμεσα και έντονα από τη φύση μας αντιδρούμε στα ηχητικά ερεθίσματα… Τις διασκεδάζω για λίγο και μετά ξαναβαριέμαι…

Εξάλλου δεν είναι να καθίσω να ασχολούμαι με τέτοια, θα πέσει φωτιά να με κάψει.

Εντύπωση

Δεν ξέρω γιατί, αλλά τις τελευταίες βδομάδες ακούω τα έργα για πιάνο της κλασικής περιόδου σαν υπέροχους αυτοσχεδιασμούς.

Music to my ears 9 & Μινιμαλισμός 8

Κάνω τις συνηθισμένες για αυτές τις αναρτήσεις ερωτήσεις:
Είναι μουσική; Ναι/Όχι, γιατί.
Είναι μινιμαλισμός; Ναι/Όχι, γιατί.

Ακούμε το Silver Streetcar for the Orchestra που ο αμερικανός Alvin Lucier έγραψε το 1988.

Η πρώτη μου φορά

Προέρχομαι από λαϊκή οικογένεια. Στο σπίτι που μεγάλωσα μέχρι να αρχίσω να κοπανάω ασταμάτητα και αλύπητα το πιάνο ―δε μπορούσαν να με σηκώσουν από αυτό (προς μεγάλη φρίκη της γειτονιάς)― δεν υπήρχε μουσική, στη σπάνια περίπτωση που ο πατέρας μου θα έβαζε μουσική θα ήταν Καζαντζίδης ή το πολύ-πολύ Θεοδωράκης, ενώ τη μητέρα μου το μόνο που μοιάζει να την συγκινεί πραγματικά είναι τραγούδια από το χωριό της, ένα μικρό χωριό κοντά στο Μέτσοβο. Η δε γνώμη του πατέρα μου για τους μουσικούς ακόμα και σήμερα συνοψίζεται στη φράση "Στο δικό μου το χωριό μουσικοί ήταν οι γύφτοι". Μια φράση που του αρέσει να μου επαναλαμβάνει αρκετά συχνά.

Βρέθηκα να μου αρέσει η μουσική που μου αρέσει με έναν τρόπο, θα έλεγα, φυσικό. Δεν μου επέβαλε κανείς να ακούω κλασική μουσική, το περιβάλλον μου κάθε άλλο παρά βοηθούσε σε αυτό.

Το θυμάμαι ακόμα σα να ήταν χθες, ήμουν στα πέντε και ήταν τα γενέθλια ενός εξαδέρφου μου, αρκετά μεγαλύτερου από εμένα. Του είχαν κάνει δώρο ένα ακριβό στερεοφωνικό συγκρότημα ―νομίζω ότι είχε συμπέσει με την εισαγωγή του στο πανεπιστήμιο. Οι μεγάλοι καθόντουσαν στο σαλόνι κι ο ξάδερφος με την παρέα του στο δωμάτιό του άκουγαν μουσική στο καινούριο μηχάνημα. Για κάποιο λόγο εμένα με είχαν παρκάρει στο δωμάτιο του ξαδέρφου. Με τα μάτια μου να τσούζουν από τον καπνό που είχε ντουμανιάσει το δωμάτιο και τη μουσική να μου επιτίθεται δυνατή και ακατάληπτη είχα ζαρώσει σε μια γωνιά. Κάποια στιγμή ο ξάδερφος με πήρε είδηση, με σήκωσε και μ' έβαλε μπροστά στο στέρεο: "Η σειρά σου τώρα. Τι μουσική θες να βάλουμε;" Τα έχασα. "Ε, δεν ξέρω…". "Λοιπόν, κοίτα, έχει ροκ, ελληνικά, τζαζ, κλασική…", "…κλασική", απάντησα στην τύχη χωρίς να έχω ιδέα τι σημαίνουν όλες αυτές οι λέξεις. "Πάντα έλεγα ότι αυτός είναι κλασικός τύπος" έκανε στους άλλους ο ξάδερφος κι εγώ αναρωτήθηκα τι να σήμαινε αυτό. Πήρε κάτι το έβαλε στο πικ-απ. Η μουσική ξεκίνησε κι εγώ έμεινα σύξυλος, ένας αποβλακωμένος μπόμπιρας με ανοιχτό το στόμα και τα σάλια να τρέχουν που δε μπορούσε να πιστέψει ότι ήταν δυνατόν να υπάρχει κάτι τόσο όμορφο. Μα πως γινόταν; Τι ήταν αυτή η μουσική; Από που ερχόταν; Ένα ήταν σίγουρο: μπροστά σε αυτή τη μουσική όλες οι άλλες δεν πιάναν μία.

Σοφές κουβέντες

Though the eyes are the windows to your soul, the zipper is the window to your underwear.

Jack McFarland, Will & Grace