Statler & Waldorf

9/6/10

Extensions

Όχι, δε θα ασχοληθώ με τα κομμωτήρια.

Όσοι χρησιμοποιείτε ως web browser το Safari κατεβάστε από εδώ το καινούριο Safari 5. Eίναι αρκετά πιο γρήγορο από το 4. Το νέο κόλπο με το Reader mode μου αρέσει, αλλά θα δείξει τελικά πόσο θα αποδειχθεί χρήσιμο.

Μετά από πιέσεις η Apple πρόσθεσε extensions για το Safari όπως πχ έχει ο Firefox. Να πω την αλήθεια την ιδέα των extensions την βρίσκω άνευ ουσίας, ανήκει στα features που μέχρι πρότινος οι Firefox και Chrome αναφέραν ως πλεονεκτήματά τους απέναντι στο Safari, αλλά σε μένα δε λέει τίποτα. Δε θέλω πολύπλοκο και βαρύ browser, και στο Firefox που χρησιμοποιώ ως δεύτερο browser μόνο δυο έχω εγκαταστήσει.

Ιδού μερικά extensions από τα πιο χρήσιμα (που λέει ο λόγος) που βρήκα για το Safari 5 (μα πότε πρόλαβαν, τη Δευτέρα το βγάλανε):

Snapper

screenshots

ScribeFire

Gmail checker

Reload button

AdBlock

ClickToFlash

Κάτι ακόμα, εδώ και καιρό ψάχνω να βρω μια εναλλακτική λύση στο Flash player που βάζει το box.net για τα αρχεία ήχου. Μια λύση είναι να καλέσω το QuickTime ή όποιο media plugin χρησιμοποιεί κάθε σύστημα/browser. Ο λόγος που δεν το κάνω είναι ότι έτσι το αρχείο κάνει autobuffer αμέσως με το που φορτώσει η σελίδα και αν υπάρχουν αρκετά σε μια σελίδα (πράγμα που συμβαίνει συχνά στο blog) αυτή θα σέρνεται. Η λύση που προτείνει η Apple είναι χρήση javascript controls σε συνδυασμό με QuickTime ώστε να ξεκινά το buffering όταν κάποιος πατήσει play. Javascript όμως δεν ξέρω, ούτε έχω χρόνο και διάθεση να κάθομαι να μαθαίνω μόνο και μόνο για τα αρχεία ήχου των αναρτήσεων, χώρια που δεν είμαι σίγουρος ότι ο Blogger τα υποστηρίζει όλα αυτά. Η πιο απλή λύση που δε χρειάζεται κάποιο plugin ή ιδιαίτερο κόπο/γνώσεις είναι το audio tag που εισάγει το html5 στο οποίο μπορείς να ορίσεις παράμετρο preload="none". Δυο προβλήματα σε σχέση με αυτό:

Το box.net που χρησιμοποιώ μέχρι στιγμής δε μοιάζει να ενθουσιάζεται με όλα αυτά, μια λειτουργεί, μια δε λειτουργεί (αυτό πρέπει να διορθώνεται σχετικά εύκολα: βρίσκω άλλη υπηρεσία που παίζει καλά με τα νέα web standards)

Αυτή τη στιγμή οι μόνοι browsers που υποστηρίζουν το audio tag του html5 είναι από τη μια όσοι στηρίζονται στο WebKit δηλ. η συντριπτική πλειοψηφία των mobile browsers και από τους desktop o Safari και ο Chrome και από την άλλη ο Mozilla Firefox. Όμως ενώ ο Firefox υποστηρίζει το html5/audio tag δεν υποστηρίζει το mp3 αλλά έχει αυτό το δογματικό κόλλημα των λινουξο-οπενσορσάδων με το Theora ogg που κανείς εκτός από τη wikipedia δε χρησιμοποιεί και που όσο προχωράμε στη mobile εποχή θα γίνεται όλο και πιο ακατάλληλο και παρωχημένο. Οπότε σε Firefox το audio tag λειτουργεί μόνο αν χρησιμοποιήσει κανείς ogg αρχεία που όπως οι περισσότεροι απλά δε γουστάρω να χρησιμοποιήσω. Για να εξηγούμαι: μέσα σε ένα audio tag είναι δυνατόν κανείς να ορίσει δυο sources ένα με mp3 κι ένα με ogg. Ο Firefox θα χρησιμοποιήσει το ogg, οι WebKit browsers θα χρησιμοποιήσουν όποιο δηλώνεται πρώτο. Θα μπορούσα λοιπόν να ανεβάζω κάθε κομμάτι σε δυο φορμά mp3 και ogg. Δεν πρόκειται να το κάνω.

Σαν τεστ πάντως θα επιχείρησω να χρησιμοποιήσω παρακάτω το audio tag. Όσοι χρησιμοποιείτε Safari, Chrome ή κάποιον browser της οικογένειας WebΚit, αν θέλετε αφήνετε feedback για το πως (ή αν, λόγω box.net) λειτουργεί. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να δείτε το μήνυμα ότι browser σας δεν υποστηρίζει αυτό το html στοιχείο.

Πρόκειται φυσικά για ένα από τα Extensions του Morton Feldman, πιάνο παίζει η Aki Takahashi.

Extensions 3

8/6/10

2 video streams

Τι 'χες, Γιάννη; Τι 'χα πάντα…
Μετά τη χθεσινή παρουσίαση του Steve Jobs η γκρίνια που ακολουθεί, ήταν και πάλι εκεί. Αυτή τη φορά δεν ήταν για κάτι "στραβό", αλλά ήταν του στιλ "αυτό ήταν όλο;" Αυτά τα ξέραμε από τα rumor sites (όπως είπε κι ο ίδιος "You ain't seen it") ή αλλιώς δεν περπάτησε επί των υδάτων, δεν μετέτρεψε το ύδωρ σε οίνο, δεν έβγαλε λαγό απ' το καπέλο. Όσοι γκρινιάζουν, ας μείνουν με τη γκρίνια τους, είναι όλη δική τους και τους αξίζει.

Το καινούριο iPhone τα σπάει!

Video stream με την χθεσινή παρουσίαση εδώ.

Επίσης, από το All Things Digital ανέβασαν ολόκληρη τη συνέντευξή του της προηγούμενης εβδομάδας.

7/6/10

OK, δεν είναι η ιδέα μου, μάπα το πεπόνι

Είπαμε, fans της Microsoft δεν είμαστε, αλλά με το χάλι του Ballmer, νομίζω ότι όλοι νοσταλγούμε τον Bill Gates.

Evil Genius vs The Buffoon

ΥΓ: Άντε και το βράδι θα πάρουν φωτιά οι οθόνες…

3/6/10

Περί τεχνολογικής ελευθερίας και άλλων τινων

Για τα fanboys της Apple, όπως εγώ (ανίατη περίπτωση), ετούτος ο Ιούνιος είναι κάτι σαν εορταστική περίοδος, πάρτι διαρκείας.

Πρώτη του μήνα ξεκίνησε το D8 με μια συνέντευξη του Steve Jobs (γεγονός μάλλον σπάνιο, δε δίνει συχνά συνεντεύξεις), η οποία ―επόμενο― συζητιέται αρκετά. Μπορείτε να βρείτε υλικό (αποσπάσματα σε βίντεο και απομαγνητοφωνημένο το κείμενο) στο site του All Things Digital που διοργανώνει το D8. Ακριβώς μια εβδομάδα αργότερα από τη συνέντευξη αυτή, στις 7 Ιουνίου, ξεκινά το World Wide Developers Conference της Apple όπου κατά παράδοση γίνονται ανακοινώσεις για νέο software και hardware από την Apple. Δηλ. θα έχουμε να ασχολούμαστε, να συζητάμε, να μαλώνουμε και να γκρινιάζουμε. Ωραία πράγματα!

[Όλα αυτά σημαίνουν ότι το προσεχές διάστημα ίσως σας πρήξω με σχετικές αναρτήσεις]

Προς το παρόν διαβάστε, αν θέλετε, στο link που ακολουθεί ένα κείμενο του Neven Morgan (αν το γράφω σωστά) που μιλά για αυτό που συνήθως αναφέρεται ως το αρνητικό στοιχείο της Apple, την "κλειστή πλατφόρμα".

The walled garden

Και αφού το κείμενο χρησιμοποιεί ως παράδειγμα ένα γιαπωνέζικο κήπο θα βάλω να ακούσουμε το υπέροχο κι αισθησιακό I hear the water dreaming του Toru Takemitsu για γιαπωνέζικο φλάουτο κι ορχήστρα. Μια μουσική τελείως κλειστή όπως και ο κήπος στο παράδειγμα (όλο το κομμάτι στηρίζεται στην αρχική μελωδία του φλάουτου η οποία απαλλαγμένη από κάθε άγχος να οδηγηθεί κάπου, να έχει κάποια συνείδηση ή σκοπό, απλά περιφέρεται, σαν κόι μέσα στον κλειστό, προστατευμένο χώρο της λιμνούλας του) ίσως για αυτό και τόσο όμορφη. Φλάουτο παίζει ο Patrick Gallois, τη Συμφωνική του BBC διευθύνει ο Andrew Davis.

I Hear The Water Dreaming.mp3

Συχνά όταν ακούω μουσική του Τακεμίτσου (του Τάκη-Μήτσου που λέει ένας γνωστός μου) σκέφτομαι πόσο περίεργο είναι μετά τους Debussy, Ravel και Messiaen την πιο γαλλική μουσική να την έχει γράψει ένας Ιάπωνας. Έπειτα όμως θυμάμαι τις παρατηρήσεις του Τανιζάκι στο "Εγκώμιο της σκιάς" για το ιαπωνικό αισθητικό ιδεώδες και ξαφνικά αυτή η "ιμπρεσσιονιστική" γραφή με τα θολά περιγράμματα και την ονειρική, μυστηριακή ατμόσφαιρα τοποθετείται σε άλλο πλαίσιο. Πρόκειται λοιπόν για μια καθαρά ιαπωνική αισθητική προσέγγιση που πολύ ταιριαστά είναι τοποθετημένη στη σκιά της γαλλικής σχολής/τεχνικής.

Τα περί ιαπωνικής αισθητικής και ευρωπαϊκής τεχνοτροπίας μου θύμισαν τώρα κάτι που παρατηρεί ο Kyle Gann για το 4'33" που ξαναέπιασα πρόσφατα. Λέει ο Gann ότι το 4'33" είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικά αμερικανικό μουσικό έργο διότι:

4'33" was born, on one hand, of European classical concert conventions and formal structure and, on the other, of Asian philosophy, brought together in a specifically American mix.

Νομίζω ότι ο Gann έχει δίκιο, μόνο ένας αμερικανός θα είχε την αναγκαία απόσταση από τις δυο διαφορετικές αυτές παραδόσεις ώστε να τις αντιμετωπίσει ίσα.

Όσο για το τι είναι "ανοιχτό" και το αν αυτό είναι καλό, ας πούμε ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να το δει κανείς…

Αν τέλος αναρωτιέστε που κολλάνε όλα αυτά, η απάντηση είναι ότι δεν κολλάνε. Είναι απλά πράγματα που μου αρέσουν. Περιφέρομαι χωρίς σκοπό ανάμεσά τους στο μικρό χώρο αυτής της ανάρτησης.

UPDATE:
Ο John Gruber επισημαίνει τη διαφορά μεταξύ πραγματικότητας και εντύπωσης για την Apple
Perception vs Reality
Το κείμενο αφορά το iPhone OS και το App Store, αλλά όπως φαίνεται και από το σχόλιο του Arnold Böcklin (βασικά πολλοί φίλοι και γνωστοί έχουν την ίδια εντύπωση) ακόμα λοιπόν στην κοινή γνώμη υπάρχει μια διαστρεβλωμένη εντύπωση για το σύνολο των προϊόντων της Apple την οποία ο σχετικός τύπος αναπαράγει ανενδοίαστα.

1/6/10

Ακόμα ένα χτύπημα…

…στη Microsoft.

Οι Financial Times αναφέρουν:
Όχι πια Windows, μόνο Linux PCs ή Macintosh για τους 10000 υπαλλήλους του Google (τουλάχιστον μέχρι να βγει το Chrome OS).

Το σκίτσο είναι του Federico Fieni

30/5/10

4'33" revisited

Έπεσα σε ένα κείμενο του Douglas Kahn που σχολιάζει τα θεατρικά στοιχεία του 4'33". Το 4'33" ως performance art ή μεταμουσική (meta-music), ένα σχόλιο-καθρέφτης πάνω στις συνήθειες και πρακτικές της ακρόασης κλασικής μουσικής.

Ostensibly, even an audience comprised of reverential listeners would have plenty to hear, but in every performance I've attended the silence has been broken by the audience and become ironically noisy.

It should be noted that each performance was held in a concert setting, where any muttering or clearing one's throat, let alone heckling, was a breach of decorum. Thus, there was already in place in these settings, as in other settings of Western art music, a culturally specific mandate to be silent, a mandate regulating the behavior that precedes and accompanies musical performance. As with prayer, which has not always been silent, concertgoers were at one time more boisterous; this association was not lost on Luigi Russolo, who remarked on "the cretinous religious emotion of the Buddha-like listeners, drunk with repeating for the thousandth time their more or less acquired and snobbish ecstasy". 4'33" by tacitly instructing the performer to remain quiet in all respects, muted the site of centralized and privileged utterance, disrupted the unspoken audience code to remain unspoken, transposed the performance onto the audience members both in their utterances and in the acts of shifting perception toward other sounds, and legitimated bad behavior that in any number of other settings (including musical ones) would have been perfectly acceptable. 4'33" achieved this involution through the act of silencing the performer. That is, Cagean silence followed and was dependent on a silencing. Indeed, it can also be understood that he extended the decorum of silencing by extending the silence imposed on the audience to the performer, asking the audience to continue to be obedient listeners and not to engage in the utterances that would distract them from shifting their perception toward other sounds. Extending the musical silencing, then set into motion the process by which the realm of musical sounds would itself be extended.

27/5/10

Το παράδειγμα της Apple

Πριν μερικούς μήνες η Apple ανακοίνωσε το iPad. Οι πρώτες αντιδράσεις ήταν ακριβώς οι ίδιες που παρατηρούνται κάθε φορά που ανακοινώνει ένα καινούριο προϊόν. Σε σχέση με την Apple οι Κασσάνδρες ούτε λείπουν ούτε ποτέ βάζουν μέσα γλώσσα: Τα εμπορικά της καταστήματα θα αποτύχαιναν (σήμερα θεωρούνται από κάθε πλευρά τα πιο επιτυχημένα στον κόσμο), το iPod ήταν ένα άχρηστο κι ανόητο μαραφέτι, το iTunes Store θα πήγαινε άκλαφτο, το iPhone ήταν ένα πανάκριβο πράμα που κανείς δε θα ήθελε να αγοράσει. Ομοίως το iPad, ήταν μόνο ένα μεγάλο iPhone (σιγά τα ωά δηλαδή) που άφησε τους πάντες να χασμουριούνται από βαρεμάρα (ο συμπαθέστατος υπεύθυνος μάρκετινγκ της εταιρίας, Phil Schiller βέβαια έκανε την εξής παρατήρηση: Υπάρχουν δυο τρόποι να το δει κανείς, ο ένας, μμμ σιγά, ένα μεγάλο iPhone, και ο άλλος, Wow, ένα μεγάλο iPhone). Σήμερα η Apple κυριολεκτικά δεν προλαβαίνει να πουλάει αυτά τα μαραφέτια που τόσο αδιάφορους φαινόταν να είχαν αφήσει τους πάντες στην αρχή, η ημερομηνία έναρξης της διάθεσης του iPad σε χώρες πέραν των ΗΠΑ συνεχώς μετατίθεται καθώς η Apple δεν προλαβαίνει να καλύψει τη ζήτηση στην αμερικανική αγορά και οι αναλυτές κάθε λίγο διορθώνουν προς τα πάνω τις αρχικές τους εκτιμήσεις για το πόσες συσκευές θα πουλήσει.

Στο μεταξύ όλο και προκύπτουν διάφορα άλλα θέματα για τα οποία η στάση της Apple μοιάζει να είναι ακριβώς αυτή που χρειάζεται για να σκανδαλίζει την κοινή γνώμη, πχ το θέμα με το Flash της Adobe. Και σε αυτό η Apple για άλλη μια φορά εμφανίστηκε ως ο κακός της υπόθεσης, έγιναν "αναλύσεις" επί "αναλύσεων" και γράφτηκαν ένα σωρό χαζομάρες. Ή η "κόντρα" με το Google (ο υγιής ανταγωνισμός δηλαδή ανάμεσα στις δυο εταιρίες που τα MME αρέσκονται να δραματοποιούν και να γιγαντώνουν).

Κι έτσι χθες αυτή η περίεργη εταιρία, που αν πιστέψει κανείς όσα γράφουν διάφοροι λαμπροί δημοσιογράφοι τα κάνει όλα στραβά κι ανάποδα (κάπως σαν τον Πόντιο του ανέκδοτου που οδηγεί στο αντίθετο ρεύμα) ―ειδικά αυτό το ασυγχώρητο ότι φτιάχνει "κλειστά συστήματα" έχει καθίσει στο λαιμό πάρα πολλών, συζητήθηκε ξανά εξαιτίας αυτής της αδιανόητης είδησης (πριν ένα χρόνο οι περισσότεροι θα το εκλάμβαναν ως ανέκδοτο).

Ο Σουηδός έφερε στην αντίληψή μου πριν λίγο καιρό το εξαιρετικό blog του Steve Cheney. Η τελευταία του ανάρτηση αναφέρεται στο "μυστήριο" της ανάπτυξης της Apple που περιγράφεται ως "οργανική ανάπτυξη". Διαβάζοντάς την, θαύμασα ακόμα περισσότερο αυτά που έχει καταφέρει αυτή η εταιρία που στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας οι περισσότεροι είχαν ξεγράψει.

Διαβάστε επίσης τις αναρτήσεις στα ακόλουθα links που εξηγούν καλύτερα από ό,τι άλλο διάβασα τις τακτικές της Apple ανάμεσα στις οποίες και το γιατί δεν θέλει το Flash στα iPhone & iPad:

ΥΓ: έχετε παρατηρήσει ότι καθώς το ενδιαφέρον στο χώρο της τεχνολογίας εστιάζει όλο και περισσότερο στις mobile συσκευές, ασχολούμαστε όλο και λιγότερο με τη Microsoft;